12-03-2018 - Een halve fles Punica
De wind voelt ijzig en waait dwars door mijn jas heen. Ik trek mijn sjaal nog wat strakker aan, in de hoop dat dat helpt. Het is duidelijk geen omgeslagen pijpen weer. Wendy heeft daarom vanochtend gekozen voor een zwarte stretchbroek met korte zwarte enkellaarsjes vol met studs en gespjes. Ze staat in het wachthokje op het perron. Het biedt echter weinig beschutting tegen de kou, want er zit geen deur in en boven en onder de glazen wanden zit een opening van zo'n tien centimeter. Naast Wendy staat een halflege fles Punica op de grond.

'Is die van jou?', vraag ik, terwijl ik van haar laarsjes naar de fles kijk.

Wendy werpt me een verontwaardigde blik toe. 'Wat denk je zelf?'

Er schieten ineens allerlei scenario's door mijn hoofd. Zoals dat die fles van een hele dikke vrouw is geweest, die dat spul drinkt bij haar ontbijt, omdat ze zichzelf heeft wijsgemaakt dat het heel gezond is vanwege het fruit dat erin zit. Maar dat zou niet verklaren waarom die fles nog half leeggedronken in de kou staat. Want een hele dikke vrouw kan makkelijk anderhalve liter van dat spul op. Tenzij ze op dieet is! Maar dan zou ze die fles gewoon meegenomen hebben voor tijdens de lunch.

Een andere optie zou kunnen zijn, dat hij van een heel sneu vriendengroepje is geweest. Van die lui die van die halve liters Aldi bier drinken. Waarvan er dan eentje een open fles Punica had meegenomen. Omdat dat het enige was wat er nog in de koelkast stond. Onder het motto 'Die heb ik van thuis meegejat. Nu heeft mijn broertje van vier de hele dag niks te zuipen. Maar ik vind het toch een asshole, dus net goed.' En dat die andere gasten hem dan net zo aankijken als Wendy mij net deed.

Ik haal mijn schouders op. 'De enige twee verklaringen die ik zo snel kan verzinnen zijn ongeveer net zo ongeloofwaardig als dat die fles van jou is.'

'Ik dacht dat je iets ging zeggen over m'n nieuwe laarsjes.' Ze doet een pose die bij een modeshow hoort.

'Dat wilde ik wel, maar toen zag ik die fles Punica.' Ik kan moeilijk zeggen dat ze eruit zien alsof ze bij de Scapino vandaan komen.

Gelukkig komt op dat moment in de verte de trein aanrijden, waardoor iedereen zich verdringt om zo snel mogelijk het hokje uit te rennen.

We stappen in en gaan tegenover elkaar zitten. Wendy neemt plaats naast een studentikoos meisje met een kort zwart ribfluwelen rokje aan. Haar panty zit vol met scheurtjes en ladders. Rondom het gat op haar linkerkuit zitten allemaal rode glittertjes. Alsof een smurf heeft geprobeerd haar aan te randen met een stuk kerstversiering. Maar ze kan ook gewoon achter het poezie-album van haar kleine zusje zijn blijven hangen. Die panty is vast maanden geleden na een wilde avond onder het bed beland, waar ze hem vanochtend per ongeluk weer tegenkwam, op zoek naar een sok. Ze rook er even aan en bedacht zich toen dat ze die prima nog een dag aan kon trekken.

Het meisje is heel druk aan het bellen via de oortjes van haar iPhone. Met haar rechterhand houdt ze het snoertje bij haar mond, maar er zit verder geen verdikking in de kabel of iets anders wat lijkt op een microfoontje.

Stiekem was ik vergeten dat studentikoze meisjes teveel mannelijke hormonen aanmaken. Zoals Els zou zeggen: 'Een beer in het wild, heeft zo je bloed gespilled.' Wat het precies betekent weet ik ook niet, maar het komt er in het kort op neer dat als een meisje tijdens haar studie op kamers gaat, ze in een soort van onmogelijke multitasking wereld terecht komt. Vrouwen kunnen op die leeftijd namelijk maar twee dingen tegelijk. Zolang ze nog thuis wonen zijn dat 'studeren' en 'er goed uitzien.' Maar als ze op zichzelf gaan wonen komen daar nog 'elke avond koken' en 'een huishouden runnen' bij. En ja, dan schiet dat 'er goed uitzien' er een beetje bij in. Om de boel dan nog enigzins te kunnen managen, schakelen ze voor bepaalde taken over op mannelijke hormonen. Simpel gezegd gaan ze zich dan een beetje als een vent gedragen. Dan is 'schoon' ineens een heel grijs gebied. Zo kan een bord met aangekoekte kroketresten aan één kant nog prima gebruikt worden, als je je brood maar aan de andere kant legt. En is een drie maanden oude sexlegging van onder het bed een uitstekend alternatief voor een paar vieze sokken, waarvan je er eentje kwijt bent.

Jullie denken nu waarschijnlijk dat ik allerlei onnozelheden loop te bazelen, maar het zijn echt allemaal academisch onderlegde beweringen. Gebaseerd op baanbrekend onderzoek van professor Theodoor Kortbeens van de Rijksuniversiteit Leiden.

Ik ben blij dat ik niet zo was tijdens mijn studententijd. Als ik geen schoon bord meer had, gebruikte ik gewoon de achterkant van een oude Nieuwe Revu, of de Autovisie, iets wat ik toch nooit las.

En dan schiet het me ineens te binnen. 'Misschien was het helemaal geen Punica, maar moest iemand gewoon heel nodig naar de wc!'

'Heb je het nou nog steeds over die Punica?' Wendy moet duidelijk even omschakelen.

'Het is wel de meest logische verklaring voor het feit dat die fles daar stond! Als je net anderhalve liter tropisch vruchtensap achter je kiezen hebt, kan ik me voorstellen dat je blaas gaat protesteren.'

Wendy schudt haar hoofd alsof ze dit het domste idee ooit vindt. 'Ja, of iemand bedacht zich dat dat spul eigenlijk niet te zuipen is en had geen zin om zo'n zware glazen fles mee te zeulen.'

Voordat ik tijd heb om daarop te reageren, worden we onderbroken. 'Ehm, sorry hoor, maar ik probeer hier een gesprek te voeren.' Het is het studentenmeisje, dat zichtbaar geirriteerd is over het feit dat er gepraat wordt in deze coupé. Door andere mensen dan haarzelf.

Wendy gaat meteen aan. 'Luister snoes, ik ga toch ook niet tegen jou lopen zeiken dat jij er steeds doorheen praat, terwijl wij proberen uit te vogelen waarom er een halve fles Punica op het perron stond?'

Daar heeft ze niet van terug, maar Wendy is nog niet klaar met haar. 'En wat is dat met die panty? Is die van Xaviera Hollander geweest ofzo? '

Het is duidelijk een iets te intellectuele opmerking voor een meisje van 21. Ze kijkt direct de andere kant op en gaat nog harder praten terwijl ze haar telefoongesprek vervolgt.

De oudere dame naast mij gaat zich er nu ook mee bemoeien. 'Ik wist helemaal niet dat ze Punica nog verkochten. Volgens mij kun je dat tegenwoordig alleen nog in Duitsland krijgen.'

Mijn hoofd voelt alsof het op exploderen staat. Nu gaan we er helemaal nooit achterkomen waarom een Duitse Fles punica naast Wendy op het perron stond. Het enige wat ik nu nog kan doen is er een blog over schrijven en hopen dat de eigenaar van de Punica dit leest en zo vriendelijk is om ons even een berichtje te sturen.

'Je had gewoon over mijn laarsjes moeten beginnen,' zegt Wendy. 'Dat had een hoop gedoe gescheeld.'

Het Studentenmeisje kijkt goedkeurend naar de voeten van Wendy. Als de Not-So-Happy-Hooker het leuke laarsjes vindt, weet ik voldoende.

12-02-2018 - Valentijnstips voor jongetjes van 14
Het mooie aan ouder worden is dat je allerlei levenswijsheden opdoet, die je kunt overdragen op een nieuwe generatie. Dus alle jongetjes van 14 moeten vanaf nu even goed opletten!

(Ik hoor je denken: 'Sorry hoor, maar voor jongetjes van 14 is dit blog veel te intellectueel.')

Ja, zitten jullie er allemaal klaar voor? Want wat nu gaat volgen is misschien wel het belangrijkste stukje liefdesadvies dat je ooit zult krijgen.

Je staat er waarschijnlijk nooit bij stil, maar dat suffe meisje met die beugel en dat brilletje... Dat jij altijd pest omdat ze van die stomme truien aanheeft. Dat heeft zichzelf over 15 jaar volledig opnieuw uitgevonden. Dan heeft ze een goed gebit, contactlenzen en een hele goeie baan! Ze heeft namelijk nu totaal geen sociaal leven en kan zich daarom volledig op haar studie richten. Dus als je de droom hebt om ooit een vrijstaande villa te kopen en die om te bouwen tot Playboy Mansion, dan kun je je zakgeld beter in haar investeren dan in cryptocoins. Toegegeven, het is de komende twee jaar wel elke keer weer spannend of je voorhuid niet tussen haar fietsenrek komt, maar hee, YOLO!

Zoals bij elke andere vorm van beleggen, moet ik uiteraard wel even een paar kleine disclaimers noemen. Het is namelijk wel handig dat het meisje in kwestie een beetje iets van persoonlijke hygiëne heeft. Dus als ze eruit of ze haar haar nooit wast, is het bij voorbaat kansloos. Heeft haar trui een week later nog steeds dezelfde ondefinieerbare vlekken? Blijf dan ver bij haar uit de buurt! Schone nerd-meisjes worden vampy carriere-babes, smoezelige nerd-meisjes worden zonder uitzondering kattenvrouwtjes. Of erger nog, lid van een linkse politieke partij.

Misschien overbodig om te noemen, maar denk er wel aan dat je nog enigzins iets van sympathie op moet kunnen brengen voor het meisje dat jij en je vriendjes nu elke pauze met de grond gelijk maken. Als je haar belachelijk maakt om haar uiterlijk is het prima, maar als het echt een stom wijf is, moet je ver bij haar uit de buurt blijven. Dan is de kans namelijk 95% dat je over 20 jaar opgescheept zit met een gescheiden moeder met wafeltjeshaar. Waar jij alimentatie aan moet betalen. Hoe oneerlijk is dat? Dat je geld betaalt voor een bak pasta van de Aldi. Die al niet te vreten is! En dat als je die weg wilt flikkeren, je de komende 10 jaar nog steeds geld moet betalen voor die pasta. Maar dat je dan geen pasta krijgt.

Minstens zo belangrijk als uiterlijk en persoonlijkheid is opleidingsniveau. Want je gaat je droomvrouw echt niet vinden in die vijver van blonde rondborstige VMBO meisjes, waar jij en je vriendjes momenteel in lopen te vissen. Dat zijn allemaal potentiële kapsters, kleuterleidsters en secretaresses. Daar is uiteraard helemaal niks mis mee, maar als je de ambitie hebt om de Nederlandse Playboy Mansion te gaan bouwen, zijn dat niet de vrouwen waar je je op moet richten.

VWO chicks moet je ook gewoon laten voor wat ze zijn. Die weten over het algemeen al precies wat ze willen. En dat zijn geen puisterige jongetjes van 14, die opgewonden raken als de nieuwe Wolfenstein uitkomt voor de PlayStation 4. En die laten jou over 15 jaar al helemaal de muur van de woonkamer niet volhangen met foto's van Playboy bunnies.

Dus neem deze Valentijnsdag een roos mee naar school. (Vergeet ook niet even een schoon t-shirt aan te trekken en een broek die niet naar overjarige karnemelk ruikt) Kijk tijdens de pauze eens goed rond in de aula en stap af op het meisje wat je het allerliefst belachelijk zou maken. Het enige wat je tegen haar hoeft te zeggen is: 'ik weet ook niet waarom, maar ik word altijd heel vrolijk als ik jou zie. Daarom vond ik dat ik ook eens een keer iets terug moest doen. Dus alsjeblieft.'

Het is overigens wel cruciaal dat je een kaartje aan de roos bevestigt met deze tekst erop: 'Als je ooit wilt weten hoe het voelt om met mij te zoenen, hoef je alleen maar met deze roos zachtjes je lippen te strelen.'

En je moet maar zo denken, die uitgescheurde voorhuid is het over 15 jaar allemaal waard!

01-02-2018 - Wendy & PornTits
Het is ergens rond kwart voor zes, als ik ‘s avonds op Schiphol uit de trein stap. Er is net omgeroepen dat er niets rijdt tussen Schiphol en Leiden, wegens een kapotte bovenleiding. En dat dat zeker nog tot 21:00 uur gaat duren. Nu moet ik de kou in, op zoek naar een bus. Buiten is het al donker en het miezert. Ik slenter naar de drukste halte. Daar aangekomen valt mijn oog op een meisje met lang donkerblond haar. Ze draagt een lichtgrijze wollen jas en zwarte knielaarzen zonder hakken. Over haar schouder hangt een goudkleurige ketting met daaraan een vreselijk ordinaire zwarte leren tas waar een enorme roos op geborduurd is. Door een plotselinge windvlaag ruik ik haar parfum. Het is zoet, fruitig en doet me ergens aan denken. Als ze zich omdraait, weet ik direct waaraan. Het is PornTits! Ze groet me heel enthousiast.

Ik bedenk me dat ik eigenlijk helemaal niet weet hoe ze echt heet. PornTits is een vriendin van Wendy, maar ze heeft zich nooit aan me voorgesteld. En Wendy ken ik ook alleen maar uit de trein. Daar raakte ik een maand of vijf geleden mee aan de praat, toen ze achter me stond en de parkeermeter op het station het niet deed. Het klikte eigenlijk meteen en sindsdien zijn Wendy en ik ‘treinbuddies.’ We zien elkaar zeker drie keer in de week en stappen ook op hetzelfde station uit, dus vaak kom ik haar op de terugreis ook tegen.

Wendy laat zich het beste omschrijven als een kruising tussen actrice Margot Robbie en Susannah Hoffs van meidengroep The Bangles. Een tikkeltje ordinair, maar wel schattig. Zo'n type wat met een roze Michael Kors tas loopt. Wendy heeft steevast een donut in haar halflange blonde haar en te grote oorbellen. Verder draagt ze meestal witte Adidas Superstars en een vale spijkerbroek, waarvan de pijpen zijn omgeslagen, zodat je haar blote enkels ziet. Ik heb me altijd afgevraagd wat daar het nut is van is.

Op een donderdagavond in december stond Wendy op het perron te praten met een vriendin die ook elke dag dezelfde reis maakt als wij. Dat meisje was helemaal in tranen omdat haar vriend was vreemdgegaan. Het was redelijk emotioneel allemaal, dus het leek me op dat moment niet zo gepast om te vragen hoe ze heette. Tegenwoordig doet ze heel amicaal tegen me, dus dan is het ook zo lullig om te zeggen ‘eh, by the way, wat is jouw naam ook alweer?’ Ik noem haar daarom maar PornTits. Ik heb me namelijk altijd afgevraagd of ze nu gewoon een hele goeie BH heeft, of een hele capabele plastisch chirurg. Een derde optie zou zijn dat ze iedere dag twee grote grapefruits onder haar truitje steekt. Voor bij de lunch. Maar dat zou betekenen dat ze tussen de middag ook boodschappen doet en weer twee nieuwe haalt. Want als ze 's avonds uit haar werk komt zitten ze er nog steeds. En ik ken echt niemand die vier grapefruits op een dag eet.

Ik kan rustig een kwartier lang fantaseren over hoe dat eruit ziet als zij topless is en haar lange haar over die borsten hangt. Ik heb ooit de fout gemaakt om dat tegen Wendy te vertellen. Zij herkent inmiddels als ik aan het wegdromen ben. Dus als je ooit tijdens de ochtendspits in de trein iemand een por in z'n ribben ziet krijgen van een klein blond grietje met een donut in d'r haar, dan weet je dat ik dat ben.

PornTits houdt een wit papieren tasje van Rituals voor mijn gezicht. ‘Ik heb mezelf maar een cadeautje gegeven, omdat er geen treinen rijden. Een bodylotionnetje!’ Ze noemt de geur er achteraan, maar dat ontgaat me volledig. Ik heb de grootste moeite om me niet voor te stellen hoe zich straks heel erotisch in staat te smeren met dat spul.

Soms heb ik een beetje medelijden met PornTits. Ze ziet er heel lief uit, maar komt in eerste instantie nogal onnozel over. En dan is ze ook nog eens gezegend met misschien wel de beste borstpartij van het westelijk halfrond. Typisch zo’n meisje wat alleen maar verkeerde jongens aantrekt. Van die gasten die het op Temptation Island met veel moeite anderhalve dag volhouden om niet gepijpt te worden door een willekeurige blondine . Best wel tragisch als je daarbij stilstaat, want PornTits is echt een snoesje. Zometeen een half uurtje naast haar zitten is eigenlijk de beste aflsuiter van deze vermoeiende werkdag.

Als de bus eindelijk aan komt rijden, ben ik allang weer vergeten waarom ik ook alweer zo chagrijning was. We ploffen neer op het eerste bankje achter dat open gedeelte, waar iedereen altijd z’n kinderwagen neerkwakt. PornTits hamert met haar duimpjes nog snel even een heel epistel in haar Whatsapp. Ze heeft haar nagels in dezelfde kleur gelakt als het achterkantje van haar Samsung. Champagneroze. Ze bijt heel geconcentreerd op haar lip terwijl ze naar het schermpje tuurt. Door de kou buiten heeft ze gloeiende wangetjes en een rood neusje gekregen. Ik vind het schattig. Het is misschien wel de eerste keer dat ik naar haar kijk en niet aan seks moet denken.

De mobiel verdwijnt heel nonchalant in haar tas. Ze kijkt me aan en glimlacht. Ik krijgt nu haar volledige aandacht. Het vleit me best wel. Ze had net zo goed liever een paar clipjes van Famke Louise willen bekijken of de site van Daily Mail lopen afstruinen. Na een obligaat babbeltje over het weer en al het gedoe op het spoor, schakelen we al snel over op echte gespreksstof. Er vallen gelukkig geen ongemakkelijke stiltes. PornTits kwebbelt honderduit, maar toont ook oprechte interesse in mij. Ze blijkt slimmer dan ik had vermoed. Niet zo’n wereldvreemd dorpsmeisje. Ze vertelt dat ze een paar maanden geleden een appartementje heeft gekocht en nodigt me uit voor haar housewarming volgende week. Ik accepteer zonder te twijfelen, ondanks dat ik haar eigenlijk amper ken.

Ik merk dat ik steeds meer gecharmeerd van haar raak. Dat is best uitzonderlijk, want over het algemeen heb ik een ongelofelijk slechte smaak in vrouwen. Op de een of andere manier slaag ik er al sinds de middelbare school in om verliefd te worden op het meisje dat gedoemd is om te trouwen met de meest saaie jongen van de klas. Van die streng gereformeerde meisjes die altijd alleen maar truien dragen en al vier jaar verkering hebben met een of andere Klaas, waar ze zo goed mee kunnen praten over het geloof. Zo’n knul met een brilletje, een spencer en een ribbroek. Zo’n toekomstige donkergrijs-metallic-Prius-rijder. Voor wie een ‘chalet in Frankrijk’ geen pittoresk kasteeltje is, maar een soort veredelde woonwagen op een camping. Die, als hij in een stoute bui is, geen sokken aantrekt. Zo’n corpulente, licht kalende vijftiger in spé. Met een gezicht wat om zijn kleine brilletje heen aan het groeien is.

Die lievige grijze-muizen-meisjes vonden mij meestal nogal intimiderend, of gewoon een mafkees. Ik zie ze soms nog wel eens lopen. Vaak achter een kinderwagen en met een lelijk kind op een stepje achter zich aan. Ik geloof oprecht dat vrouwen met lelijke kinderen gewoon de verkeerde partner hebben uitgekozen. Waarom denk je anders dat God ‘Heel Holland Bakt’ in het leven heeft geroepen? Dat is stiekem gewoon één groot seksueel opvoedkundig programma. Als je namelijk de verkeerde ingredienten in de beslagkom flikkert krijg je ook een cake die niet te vreten is. Dat snapt zo ongeveer elke vrouw in Nederland. Maar er lopen er alsnog genoeg rond, die denken dat er met een flinke kwak saaie-mannen-zaad een hele leuke baby uit je oven komt.

Ik heb vaak nog een romantisch ideaal in mijn hoofd bij dat soort vrouwen. Dat ze helemaal niet stil en saai zijn, maar gewoon mysterieus en onbegrepen. Na de zoveelste afwijzing of ontgoochelende derde date zou je denken dat ik inmiddels beter zou moeten weten. Nou, niet dus. Nee ik blijf vol overgave voor ze vallen. Terwijl ik nu zit naast een van de leukste vrouwen die ik ooit heb ontmoet. Maar waar ik helemaal niets voor voel. Nou, dat is misschien niet helemaal waar, want die imposante voorgevel laat me niet geheel onberoerd.

‘Zit je nou naar m’n tieten te kijken?’

‘F*ck’, denk ik. Dat krijg je als Wendy er niet is en je laat mij een half uur alleen in de bus naast PornTits zitten. Ik merk dat ik rood aanloop.

‘Ehm... Eh, wat... Eh... Ik eh... Ik zat gewoon te denken dat... Ik vroeg me af of jij van grapefruits houdt?’

De stompzinnigheid van die woorden galmt na in mijn hoofd. Gelukkig moet ik er bij de volgende halte uit.

PornTits kijkt me een beetje moeilijk aan, alsof ze nadenkt, en zegt dan: ‘Nee, bah, veels te bitter.’

Ik haal opgelucht adem. Goddank voor haar aandoenlijke onnozelheid.

Net als ik op de rode knop op de stoelleuning naast me wil drukken, gaat het ‘STOP’ lampje voorin de bus branden. Iemand is me duidelijk voor. Ik haal m’n portemonnee uit mijn zak en klem de OV chipkaart stevig tussen wijs- en middelvinger. Voordat ik opsta kijk ik PornTits nog even aan. Ze zegt niets, maar zoent me op mijn wang. Ik voel eerst haar koude neusje en dan haar warme lippen, die tegen mijn huid gedrukt worden. ‘Fijn weekend snoes!’, fluistert ze erachteraan. Alsof niemand anders het mag horen, behalve ik.

De kus duurt een fractie van een seconde langer dan verwacht, waardoor ik me ga afvragen of hij wel vriendschappelijk bedoeld is. Ze bloost en kijkt weg.

Met een schok komt de bus tot stilstand. Ik sta op en stap uit. Het is harder gaan regenen. Achter me hoor ik de bus wegrijden. Ik weet niet precies waarom, maar het voelt ineens niet goed meer om haar nog langer PornTits te noemen. Het stomme is alleen dat ik nog steeds niet weet hoe ze nu echt heet.