The Legend Kontinues
30-11-2016 Back on track
'Dat blog van jou gaat echt helemaal nergens meer over!'

Ik zit nog niet eens of TreinChickje trekt al vol van leer. Ik verslik me in mijn thee. Na vier keer hoesten weet ik twee woorden uit mijn strottehoofd te persen. 'En... bedankt...'

'Ja sorry, maar het is wel zo. D'r valt echt geen touw meer aan vast te knopen. Om te beginnen dat verhaal over die donkerblauwe trui.'

'whaat... iz... daarmee...?' Ik heb nog steeds moeite om te praten door die thee in mijn luchtpijp.

'Die Sandra, dat is gewoon Mandy, maar je doet net alsof het over mij ging in het blog erna. Dan gaan wij zoenen en drie verhalen later ga je uit eten met Mandy en ben je ineens verliefd op haar. Vervolgens gaat het alleen nog maar over Mandy.'

TreinChickje kijkt er echt geïrriteerd bij. Aangezien ik al moeite heb om normaal adem te halen, hou ik verder wijselijk mijn mond.

'En dan dat laatste stuk van je. Waarin je probeert om je liefde voor haar onder woorden te brengen. Is echt superlief bedoeld en ik denk serieus dat ze diep ontroerd zal zijn als je het ooit aan haar laat lezen. Maar voor de rest van ons heeft het gewoon nul amusementswaarde.'

Ik kijk TreinChickje een beetje beteuterd aan. Ergens weet ik dat ze gelijk heeft, maar dit zijn geen dingen die je wilt horen om 8:18 in de ochtend.

'Je kan nu wel zielig gaan zitten kijken,' vervolgt ze haar pleidooi. 'Maar ik zeg het voor mijn eigen bestwil. Je wilt toch niet dat jouw lezers gaan denken dat ik een of andere snol ben die het prima vindt dat jij met andere meisjes gaat lopen zoenen. Dan krijgen ze zo'n beeld van me dat ik geblondeerd wafeltjeshaar heb, met een permanent. Zo'n type wat naar Sensation White gaat. Een kleuterleidster uit Purmerend! En dat ik in zo'n enigzins smerig huis woon. Met witte plavuizen en hondenhaar tussen de verwarming. Dat zou echt fokking k*t zijn!'

TreinChickje moet niet van dat soort woorden gaan gebruiken. Dat klinkt alsof de Kleine Zeemeermin van Disney gaat vloeken.

'Zei je dat nou echt?' Ik dacht het per ongeluk hardop.

'Yup!' Ze neemt een grote teug van haar Latte Macchiato, of wat er ook die grote Starbucks beker mag zitten.

'Wat is er in vredesnaam gebeurd met het schattige timide HEMA meisje?'

'Ik kwam jou tegen.'

Ik schiet in de lach, maar realiseer me aan haar blik dat het niet grappig bedoeld was. Het doet me denken aan de eerste keer dat ik TreinChickje zag. Dat is inmiddels ruim acht jaar geleden. Ze zat toen schuin tegenover me in de trein van 8:14 naar Eindhoven.

Ze droeg een heerlijk smaakloze outfit van een rommelrokje over een legging, lichtbruine UGGs, een witte diadeem en dikke laag make-up die vijf opengekrabte puistjes moest verdoezelen. Naast mij zat een lelijk alternatief mens, in een zwarte regenjas en groene stiletto's. Het meisje in het rommelrokje was met haar in gesprek en noemde haar een keer of drie Els. Verder zei ze de hele tijd schaapachtig: 'ja', 'ja' en 'ja, precies', terwijl die Els een compleet oninteressant verhaal aan het ophangen was, over de recessie die geweest is en dat zij een gat in de markt aan het opvullen waren. TreinChickje's nasale tekenfilmstemmetje vond ik gelijk al aandoenlijk.

Het zou nog maanden duren voordat we eindelijk aan de praat raakten. We waren toen allebei in een verkeerde trein gestapt. Gelukkig had ik het op tijd door. Ik waarschuwde haar en van het een kwam het ander. Inmiddels is TreinChickje het beste begin van mijn dag. Zelfs als ze zo tegen mij doet.

'Dus het is klaar met dat geouwehoer over Mandy?' TreinChickje kijkt me nu heel serieus aan. 'Begrijp me niet verkeerd, ik vind het altijd heel vermakelijk als jij gaat beschrijven wat voor kittig Michael Kors jurkje ze aanheeft. Met hele foute schoenen eronder. Maar al die liefdebestuigingen, dat werkt gewoon niet. Als je wilt kan haar functie zijn dat ze alleen even een fashion statement maakt. Of je moet haar interessanter maken dan ze is. Dat ze heel erg hardcore Dungeons & Dragons speelt. Zolang je maar niet elk blog gaat vertellen hoe mooi ze wel niet is. Kunnen we dat afspreken?'

Ik knik onderdanig.

'Thanks snoes.' Ze geeft me een knipoog. Daardoor voel ik me weer ietsjes beter.
25-11-2016 De soundtrack van mijn gevoelens
'En toch snap ik het niet helemaal', zegt TreinChickje.

'Hoezo?', doe ik.

TreinChickje kijkt er een beetje moeilijk bij. Alsof ze probeert te denken en praten tegelijk. 'Mandy is betrouwbaar, aardig, lief en een van mijn beste vriendinnen, maar ik had me bij jou gewoon een wat meer uitbundig type voorgesteld'

Ik heb lang geleden al geleerd dat je niet moet proberen om verliefdheid te rationaliseren. En dat ga ik dus ook niet doen. Het enige dat ik weet, is dat ik helemaal blij word van het vooruitzicht haar die dag weer te zien. En dat ik met een leeg gevoel rondloop als ik net afscheid van haar heb genomen. Ik zoek ook de hele dag naar excuusjes om haar een appje te sturen of even te bellen.
Ik merk ook dat ik alles veel intensiever beleef. Als je verliefd bent, krijgen liedjes die je al honderden keren hebt gehoord een nieuwe betekenis. Dan belichamen ze ineens alles wat jij op dat moment voelt. De volgende vijf nummers vormden de afgelopen week mijn 'Mandy Playlist', de soundtrack van mijn gevoelens voor haar.

5. Ben Gold feat. Eric Lumiere - Hide Your Heart
Deze track verwoordt zo ongeveer letterlijk mijn gevoelens in de periode tussen die keer dat we samen uit eten gingen en het moment dat we voor de eerste keer zoenden. Mandy had namelijk nogal eens de neiging om kortaf en emotieloos te reageren. En dan moest ik maar raden wat ze nu echt van me vond. Ik weet niet of het een soort natuurlijk afweermechanisme van haar is, maar oh, wat werd ik daar onzeker van. Nog steeds heb ik het soms moeilijk met haar introverte karakter. 'Wat moet ik in vredesnaam doen om tot haar door te dringen?', denk ik dan.

It's been a while since you and I got together
And I knew when we met we could last forever
I've opened up so you can see, but you remain a mystery
Don't you know it's who you are I treasure?


4. Ben Gold - Mesocylcone
Het is misschien een beetje raar om een instrumentaal nummer in deze lijst op te nemen, maar ik krijg hier zo'n ongelofelijke kick van. Gelukkig is de titel alleszeggend. Een mesocycloon onstaat als een warme en een koude luchtstroom tegen elkaar in gaan draaien. Dat is een mooie metafoor voor onze persoonlijkheden, die zo verschillen, maar op de een of andere manier toch samenkomen tot een harmonieus geheel. Uit een mesocycloon onstaat bovendien vaak een tornado. Hoe mooi zou het niet zijn als onze liefde kan uitgroeien tot zo'n grote ontembare natuurkracht?

3. Gareth Emery – I Could be Stronger ( But Only For You)
Dit is ook een bijzonder liedje. Ik weet nog precies wanneer dit voor het eerst zo'n indruk op me maakte. Het was twee avonden na dat etentje. Ik zat in de auto. Het was al donker en buiten regende het verschrikkelijk. De tekst kwam toen keihard bij me binnen. Op dat moment realiseerde me waarom ik me zo rot voelde. Ik was verliefd. Op een meisje waar ik dat nooit van verwacht had.

I am hopelessly lonely
I have been burning out for days
I am slowly learning
I have loved you
In every way


2. Way out West – Mindcircus (Gabriel & Dresden Remix)
Als ik dit luister is het alsof Mandy tegen me praat. Dat ze me vertelt wat er in haar hoofd omgaat. Ondanks dat ik dat niet altijd begrijp. Dat ze ruimte nodig heeft. Dat ik haar even moet laten. Dat ik geduld met haar moet hebben, omdat ze me echt wel toe wil laten. En dat ze het fijn vond om wakker te worden naast me.
Dit is sowieso een heel bijzonder nummer. Die hypnotiserende piano, die melancholische tekst. Het gaat in je hoofd zitten, net zoals ik Mandy niet meer uit m'n gedachten krijg. Dan denk ik aan haar en neurie dit nummer.

Can I please have some silence
How 'bout some space
Almost
Ready to drift now
And I feel myself slipping inside you
Just a little bit further
Before something drags me back
So close, I thought I nearly had you there


1. Ashley Wallbridge feat. KARRA – Melody
Dit is ons nummer. Blij, aanstekelijk, tikkeltje 'cheesy'; precies zoals verliefd zijn hoort te voelen. Als ik in die bruingroene ogen van haar kijk word ik helemaal vrolijk en krijg ik zin om deze plaat te gaan zingen. Dan wil ik haar vasthouden, met haar knuffelen en haar nooit meer loslaten. Al haar onzekerheden wegnemen. Met haar zoenen in de regen. Passioneel ruzie met haar maken tot een van ons in tranen uitbarst. En twee keer per jaar een lang weekend naar Gent voor een Cosplay beurs.

I always wanted to know, what it felt like, yeah
Having somebody hold the fragments of me
And I, see a melody in your eyes
Alive, to the rhythm of my heart tonight
And I'm never letting you go
The universe is becoming our song


Voordat ze uitstapt, zoent TreinChickje me op mijn wang en fluistert in mijn oor: 'Je bent lief en ook wat Mandy nodig heeft.' Dan kijkt ze me heel streng aan, voordat ze een stomp geeft tegen mijn schouder. 'Waag het niet om haar mee te nemen naar Cosplay beurs!'
22-11-2016 De dinsdag erna
'Zo', is het eerste wat TreinChickje tegen me zegt als ik deze ochtend tegenover haar plaatsneem in de Sprinter naar Schiphol en Almere Oostvaarders.

'Zo...' zeg ik terug. Een ongemakkelijke stilte volgt, waarin ik hoop dat zij als eerste het woord neemt.

'Jij en Mandy?' Ze kijkt me een beetje streng aan. 'Die had ik echt even niet aan zien komen.'

'Ja, ik ook eigenlijk niet,'stamel ik.

'Wel een beetje sentimenteel gewauwel op het einde. Van Mandy had ik dat wel verwacht, maar niet van jou. Ik was echt een beetje in shock.'

'Oh...', doe ik, om maar iets gezegd te hebben. Ik vind het lastig om TreinChickje te peilen. Ze kijkt me een beetje ambigu aan. Gelukkig zit het wel goed.

'Mooi ook dat jouw eerste redenatie was om haar op d'r bek te pakken als ze emotioneel gaat reageren. Je gaf dat kind niet eens de kans om haar verhaal te doen. Gewoon lekker plat afkappen. Daar moest ik wel echt om lachen...'

'Ja sorry, maar wilde haar echt heel graag zoenen en ik ben niet zo handig met dit soort gesprekken. Dus ik dacht, voordat ik het nog erger maak...'

'Hahaha, probeer het nou niet verantwoorden. Ik ben al lang geleden opgehouden met jou te doorgronden. Af en toe doe je iets onvoorspelbaars en meestal werkt het nog ook. Dat moet je niet willen analyseren, zo ben jij gewoon.'

Ik haal opgelucht adem. Stiekem was ik even bang dat TreinChickje pissig zou worden. Mandy is immers haar beste vriendin.

Ze bladert snel door de Metro, vouwt hem dubbel en duwt hem onder mijn neus. 'Ik zou maar oppassen vandaag als ik jou was.'

Ik snap niet wat ze bedoelt, totdat ze mijn horoscoop aanwijst. 'Blijkbaar staat jullie liefde in de sterren geschreven', voegt ze er lachend aan toe.

mijn horoscoop van vandaag
18-11-2016 Chickje
Het is nog donker als ik mijn ogen open doe. Ik graai naar de telefoon op het nachtkastje om te zien hoe laat het is. 04:34 geeft het scherm aan. Langzaam komt het besef dat het niet mijn eigen bed is waar ik in lig. Dit is warmer, zachter. Slaap probeert me te verleiden om me over te geven aan dit bed, maar mijn lichaam geeft aan dat ik moet plassen. In het donker stommel ik op zoek naar een badkamer. Onderweg realiseer ik me dat dit een hotelkamer moet zijn. Ik heb geen idee hoe ik hier gekomen ben en op dit moment interesseert me dat helemaal niets. Ik wil terug naar dat bed.

Ik schrik opnieuw wakker als ik een arm op mijn borstkas voel. Pas nu heb ik door dat ik niet alleen ben. Ik kijk opzij en zie dat het Mandy is, die de andere kant van het bed warm houdt. Ik ben nog te moe om me af te vragen waarom ik hier met haar lig. Ik rol opzij en kruip tegen haar aan. Ze ruikt verschrikkelijk lekker. Haar geur en de warmte van het bed werken bedwelmend.

Als ik voor de derde keer ontwaak, is ze weg. Niets in de kamer suggereert nog dat ze hier überhaupt is geweest. Het is al licht en de dag lijkt zonder mij te zijn begonnen. Onder de douche probeer ik de fragmentarische herinneringen aan de vorige avond te ordenen. De hoofdpijn maakt dat er niet makkelijker op. Het enige wat ik nog weet is dat ik na werktijd met wat collega's naar een pubquiz ging en dat zij daar ook was.

Tijdens het aankleden vind ik onder mijn overhemd een iPhone die niet de mijne is. Ik kan hem uiteraard niet ongrendelen, maar zie aan de achtergrondfoto dat hij aan Mandy toebehoort. Ze staat ergens in het bos en kijkt me heel vrolijk aan. Bij het zien van haar gezicht krijg ik meteen een knoop in m'n maag. Ik plof neer op het bed en kijk net zo lang naar haar foto tot het scherm uitgaat.

Ik besluit te gaan onbijten, hopend dat daarmee de hoofdpijn minder zal worden. Hoewel ik weinig honger heb, lukt het me toch om een flinke kop thee, twee harde broodjes en een croissantje naar binnen te krijgen.

Ik ben amper terug op de hotelkamer of Mandy's ringtone begint te spelen. Het is TreinChickje die haar belt. Uiteraard is ze verbaasd als ik opneem. Als ze hoort hoe ik aan de iPhone gekomen ben, barst ze in lachen uit. Ze stelt voor om de telefoon even op te halen, aangezien ze toch in de stad is, maar ik bedank. Het lijkt me beter dat ik hem persoonlijk aan Mandy teruggeef. Ik moet haar zien. Treinchickje dicteert het adres en legt uit hoe ik daar kom.

Als ik ben uitgecheckt, besluit ik direct naar Mandy toe te gaan. Na een wandeling van ongeveer 25 minuten sta ik in een portiek met drie deurbellen boven elkaar. Ietwat zenuwachtig druk ik op de middelste. Voordat ik kan bedenken wat ik precies wil zeggen gaat de deur open. Mandy is duidelijk niet gekleed op bezoek. Ze loopt op Hello Kitty sokken en draagt een vaal grijs joggingpak. Haar lange bruine haar is in een slordige staart geknoopt. Haar ogen verraden dat ze gehuild heeft.

'Je, eh... had je telefoon op de hotelkamer laten liggen...', stamel ik.

Ik reik de iPhone aan en ze pakt hem voorzichtig uit mijn hand.

'Dank je. Ik had hem nog niet eens gemist. Ik... Gisteravond was... Ik ben niet... Dit had niet... Ik...'

Mijn lippen verlangen naar de hare. Dus kus ik haar. Het is ook het enige dat ik kan bedenken om haar de mond te snoeren. Heel even lijkt ze zich niet te verzetten, maar na een paar seconden duwt ze zich toch van me af. Twee tranen tekenen een lange mascaralijn over haar wangen.

Ze wil opnieuw iets zeggen, maar ik weet nu al dat het geen woorden zijn die ik wil horen. Gelukkig ben ik haar voor. Hoewel het tegen alle datingregels in gaat, besluit ik eerlijk tegen haar te zijn en me kwetsbaar op te stellen.

'Sinds dat etentje, al die weken geleden moet ik constant aan je denken. Aan al die gekke maniertjes van je. Die blikken die je soms hebt en dat ding wat je met je mond doet, wat eigenlijk heel gek is, maar wat ik zo vreselijk aandoenlijk vind. En ik weet heel rationeel gezien dat wij absoluut niet bij elkaar passen. Jij bent heel introvert en ik ben meestal gewoon een lompe schreeuwlelijk. Ik kan ook geen enkele reden bedenken waarom jij iets met mij zou willen. Maar als je bij me in de buurt bent voel ik me als een jongetje van 14 dat net op een schoolfeeest heeft geschuifeld met het meisje van zijn dromen. Ik mis je als je er niet bent en het voelde zo onbeschijfelijk goed om naast jou wakker te worden. Ook al heb ik geen flauw idee hoe we daar zo beland zijn. Maar je moest niet zomaar weggaan, want toen had ik het echt even niet meer. En ik vind je zo... ongelofelijk... mooi.'

Het is een vreselijk stomme laatste zin, maar mijn betoog werd steeds onsamenhangender en het leek me daarom het beste om gewoon te stoppen met praten. Ik merk dat mijn ademhaling zwaarder wordt en ik moet vechten tegen het vocht wat zich in mijn ogen vormt.

Ze trekt me naar zich toe en kust me. Ditmaal ben ik degene die mijn tranen de vrije loop laat.
04-10-2016 Karnemelk
Treinchickje en ik zitten naast elkaar in een nogal volle stiltecoupé.Tegenover ons komt een emo-meisje zitten. Na ongeveer twee minuten gaat ze een heel uitgebreid en luidruchtig telefoongesprek zitten voeren. Zo komen we erachter dat ze Deborah heet.

Deborah ziet eruit alsof ze 's nachts in een kraakpand slaapt. En zo ruikt ze ook. Naar een pak karnemelk wat de hele ochtend open in de zon heeft gestaan. Het erge is, dat als je met zo iemand in een afgesloten ruimte zit, je altijd eerst heel onopvallend aan jezelf gaat zitten sniffelen. Is dit misschien toch dat overhemd wat drie weken onder je bed heeft gelegen en je per ongeluk terug in de kast hebt gehangen in plaats van in de wasmand gegooid.

Treinchickje zat ook al in haar zwart leren Guess tas te graaien naar de fles Ralph Lauren. Terwijl we natuurlijk allebei wisten dat het het meisje aan de overkant was die problemen had met haar zuurtegraad. Dat meisje met die witte vlokjes in haar haar en op de schouders van haar rode gehaakte trui die bij de vieze randjes van haar mouwen aan het afrafelen was. Treinchickje en ik zaten te gruwelen als twee homo's aan de rand van een Spaans zwembad met uitzicht op een te dikke Duitse man met weelderig zwart rughaar. Vooral Treinchickje kan hier heel slecht tegen. Zij wordt al panisch als ze de lipgloss in haar jaszak heeft laten zitten.

Ik vraag me af wat God gedacht heeft toen hij Deborah in elkaar heeft gezet. Misschien had hij net wekenlang lopen zwoegen op Treinchickje en had hij er even geen zin meer in. Dattie gewoon wat onderdelen heeft geleend van andere mensen en daar Deborah van geknutseld heeft. Doen ze bij G.I. Joe ook altijd. Pakken ze een blauw poppetje en verfen ze het rood met groen. Nieuw hoofd erop, ander geweertje erbij, armpjes een beetje bijschaven en je kunt er zo weer 10 euro voor vragen.

Ik denk dat hij er niet zo bij was met zijn hoofd toen. Wellicht zat hij net vast op het vierde level van Gears of War en ging hij ervan uit dat het een jongetje zou worden. Heeftie gewoon een kruising gemaakt van Jim de Bouwvakker en Bob de Bergbeklimmer en daar uiteindelijk het hoofd van Femke Halsema op geprakt om het nog een beetje goed te maken.

En dan dat hele gekwelde meisjesverhaal erbij. Haar halve levensverhaal kwam voorbij aan de telefoon. Ik ken dit soort types wel, die vallen op van dat langharige werkschuwe tuig. Gewoon om haar zwaar Gereformeerde ouders te jennen. En omdat je met dat soort figuren van die diepzinnige gesprekken kunt voeren. Want dat soort jongens zijn 'veel volwassener' dan andere jongens van haar leeftijd. Met 'veel volwassener' bedoelt ze dan dat die gasten de halve dag zo stoned zijn dat ze niet meer aan tieten kunnen denken en allerlei onsamenhangende verhalen gaan lopen uitkramen. Over dat ze zo gefokt raken van het gras tussen de straat. Omdat dat daar gewoon een beetje de hele dag gras zit te wezen. En dat dat gras een metafoor is voor het politieke klimaat in Nederland. Geheid dat zo'n achterlijk provinciemokkel daar voor valt, want zoveel diepzinnigheid is veel prikkelender dan een jongen die zich wel scheert en douchet en minstens drie keer per week aan je borsten wil voelen.

Voordat je het doorhebt, loop je als dom schaap op zaterdagochtend (en met zaterdagochtend bedoel ik dan half twaalf, omdat je met zoveel diepzinnigheid in je hoofd gewoon heel veel rust nodig hebt en niet op een normaal tijdstip kunt opstaan. En het gek vindt dat de samenleving daar geen begrip voor op kan brengen.) een beetje lekker met je bergschoenen en je Arafat-sjaal stennis te maken om niks en daar dan een beetje intellectueel over gaan lopen doen.

Alsof het enige politieke reden heeft dat jij te besodemieterd bent om te werken of elke dag onder de douche te gaan en je kleding te wassen. Dat je liever een beetje met je kansloze vriendjes k*tmuziek wilt liggen luisteren op een smerig bankstel in een vies kraakpand. En dan een beetje boos gaan lopen doen op de samenleving. Maar wel lekker een uitkering trekken. En dan ook nog het lef hebben om te zeggen dat je vlees zielig vindt, omdat je te lui bent om te koken maar liever een blik soja opwarmt boven een gasbrander.

Als je op je 26e al zo'n verbitterd zuur wijf bent, vind ik het niet vreemd dat je naar karnemelk gaat ruiken.

En Treinchickje ook niet trouwens!
03-10-2016 Nanette
Het is maandagochtend, 8:14. Het is druilerig weer buiten, maar ik sta overdekt op het peron van Schiphol. Terwijl ik kijk hoe de trein binnen komt rijden op spoor 3, hoor ik achter me een stem.

‘Wat was dat nou voor melodramatisch blog over Mandy? ’

Ik draai me om en kijkt recht in de gefronsde ogen van Treinchickje.

‘Hee, je hebt een bril op!’

Ze heeft een bril op vandaag. Een dik zwart montuur, wat op het puntje van haar neus bungelt. Het staat haar eigenlijk best goed. Ze drukt de neusbrug naar haar voorhoofd en zegt: ‘Ja m’n lenzenvloeistof was op. Maar daar hadden we het niet over.’

Ik probeer een beetje onopvallend om me heen en achter Treinchickje te kijken, maar faal daar hopeloos in. Ze heeft me direct door.

'Maak je geen zorgen, Mandy heeft vandaag een cursus, dus die begint iets later.'

Gelukkig, denk ik bij mezelf, tot ik zie wie daar aankomt.

'Hee mop!'

Het is Nanette. Die zit ook wel eens in de trein met ons. Ze is visagiste, maar werkt als verkoopster bij de ICI Paris XL. Daar kent Treinchickje haar van. Ze moest ooit een keer een huidcrèmetje hebben en blijkbaar vond Nanette dat het klikte, want als we haar tegenkomen doet ze net alsof we BFF's zijn. Dan krijgen we allebei zo'n 'mhwaah' luchtkus, waarbij ze doet alsof ze je een pakkerd op je wang geeft. De eerste keer dat ze dat deed schrokken we ons helemaal het leplazarus. Nanette gebruikt namelijk zoveel make-up en lipstick dat je gezicht er na een knuffel van haar uitziet als de lijkwade van Turijn.

Ze heeft ook altijd lipstick op haar tanden, maar daar durven Treinchickje en ik nooit iets van te zeggen. Het is een schat van een meid hoor, maar vreselijk ordinair. Daarnaast heeft ze de intelligentie van een leeg glas bier. Echt zo'n type wat alleen maar foute mannen aantrekt. Van die iets te agressieve handarbeiders. Kerels die altijd slaags raken aan het eind van een voetbalwedstrijd. Dat levert gelukkig meestal wel amusante verhalen op, vandaar dat we Nanette's gezelschap tolereren in de trein.

Ze is zo'n type wat meedoet aan al die winacties op Facebook. Dat ik me afvraag welk bedrijf geld aan het verbranden is door mij een advertentie te tonen van barbieroze bergschoenen. En dat het dan blijkt dat het een bericht is wat Nanette gedeeld heeft, omdat zij die krengen dolgraag wil hebben. Een dag later krijg ik dan een Nickelson jas in dezelfde kleur op m'n tijdlijn, omdat Nanette die natuurlijk wel heel erg vindt matchen met die schoenen. Ik kan me herinneren dat het ook zo ging toen ik voor de eerste keer geconfronteerd werd met de huispakken van Roy Donders.

Onze koningin van de wansmaak vindt het tevens heerlijk om allerlei persoonlijkheidsquizjes in te vullen. Van die crap waarmee je kunt uitrekenen hoeveel procent schattig jij bent, of wie jouw meest loyale vriend is. De ontwikkelaars van dit soort spelletjes krijgen hiermee toegang tot al je persoonlijke gegevens, die ze dan voor grof geld weer doorverkopen aan bedrijven die jou roze bergschoenen proberen aan te smeren. Soms heb ik wel eens medelijden aan degene die geld betaalt om haar gegevens in handen te krijgen.

Treinchickje is duidelijk niet van plan om dat hele gedoe met Mandy te laten voor wat het is. Ze doet het in geuren en kleuren uit de doeken aan Nanette, die er overduidelijk van smult. Aan het eind pakt het make-up meisje mijn hand en kijkt me indringend aan. ‘Weet je wat ik zou doen als mij dit zou overkomen?’

‘Facebook berichtjes plaatsen over dat alle mannen klootzakken zijn?’

‘Nee mop, je moet met haar gaan praten. Vertel haar wat je voelt en dat ze je gekwetst heeft.’

Ik werp een moeilijke blik naar Treinchickje, maar daar hoef ik geen bijval van te verwachten. ‘Vind ik eigenlijk best een goed plan’, zegt ze. ‘Wees gewoon eerlijk’

Ik heb mazzel dat Nanette het concentratievermogen van een banaan heeft, want zodra ze een Facebook berichtje over Rob Kardashian en Blac Chyna op Facebook voorbij ziet komen is dat het nieuwe gespreksonderwerp. Normaal gesproken zou me dat vreselijk irriteren, maar nu ben ik er dankbaar voor.

Als we het station uitlopen, trek ik Treinchickje nog aan haar arm. Nanette heeft inmiddels al een sigaret opgestoken en is druk op haar telefoon aan het kijken of ze al iets roze gewonnen heeft. Ze zwaait nog half, noemt ons ‘moppies’ en dreutelt dan op een drafje richting de ICI Paris XL.

Het moet me toch van het hart, dus ik begin er weer over. ‘Vond je dat nou echt een goed…’

‘Oh God nee,’ lacht Treinchickje. ‘Dat was echt het meest achterlijke idee EVER! Vrouwen willen helemaal geen man die over z’n gevoelens praat. Mannen moeten gewoon klussen, zware dingen sjouwen, bier drinken en over tieten praten. Een beetje lopen sniffelen over dat je gekwetst bent zijn is zo ongeveer de grootste afknapper die ik kan bedenken. Je moet wel een vent blijven.’

‘Thanks, ik begon al aan mezelf te twijfelen.’

‘Ik praat wel met Mandy. Laat het je wel weten.’

‘Is dat een ‘wordt vervolgd?’’

‘Pretty much! Ciao!’
30-09-2016 I never knew that tears could sting
Het is druk vandaag in de trein. Ik moet staan. 'Staan' is trouwens nog een redelijk luxe omschrijving voor de manier waarop ik samengepropt ben tegen ik-weet-niet-hoeveel andere ochtendreizigers. Pas na de eerste halte kan ik me wat verder de coupé in wurmen en zie ik zes mensen verder Treinchickje staan. Heel soms is ze adembenemend mooi. Vandaag is zo'n dag. Ze heeft een niet al te opvallende grijze combo uit de kast getrokken. Vale zwarte spijkerbroek, donkergrijs topje en daaroverheen een lichtgrijze tricot blazer. De zalmroze banen op haar wit-met-zwarte Reeboks zijn het enige kleuraccent.

Weer een station verder zijn er eindelijk wat lege stoelen. Zij gaat bij het raam zitten en ik plof naast haar neer.

'Waar was je nou woensdag?' Het komt er bozer uit dan ik bedoel.

We zouden woensdag namelijk met z'n drieën uit eten gaan. Treinchickje had Mandy meegevraagd. Zij is een oud-collega van Treinchickje en zit vaak in dezelfde trein zit als wij. Mandy is een beetje onopvallend en verlegen. Ik heb in 4 maanden tijd misschien 3 woorden met haar gewisseld. Verder is ze best aardig, maar nu niet echt mijn eerste keus om mee uit eten te nemen.

We hadden afgesproken in een klein bistrootje in de stad. Gelukkig niets formeels. Gewoon gezellig na het werk een hapje eten. Allen appte Treinchickje tien minuten van tevoren dat ze verhinderd was. Toen zat ik echter al aan ons tafeltje daar. En Mandy ook. Het voelde een beetje genant om weer weg te gaan. Zeker omdat we helemaal gereserveerd hadden. Dus hebben we samen gegeten.

'Ja sorry, er kwam iets tussen, maar Mandy zei dat het heel gezellig was.'

'Dat was het ook', geef ik toe. En ik meen het oprecht. ‘Ik had verwacht dat het vreselijk ongemakkelijk zou worden, maar Mandy bleek onverwacht heel spraakzaam. Er vielen amper stiltes en als dat wel gebeurde was zij meestal degene die het gesprek weer op gang hielp. Ze vertelde over haar jeugd, haar ambities en wat ze in haar vrije tijd allemaal uitspookte. Aan het eind van de avond kreeg ik zelfs nog een zoen op mijn wang. Niet zo'n wang-tegen-wang kus met smakgeluid, maar een echte, met lippen en alles.’

Treinchickje haalt haar schouders op. 'Wat is dan het probleem, waarom doe je nou zo raar?'

Ik weet het antwoord op haar vraag niet. Als ik probeer mijn gevoelens onder woorden te brengen wordt het er niet echt duidelijker op.

'Weet ik veel. Ik doe ook helemaal niet raar. Zij doet raar. Ik kwam haar gisteren weer tegen op het station. Dus ik denk, het was zo gezellig, laat ik nou eens niet net doen alsof ik haar niet zie. Maar ze was echt heel koeltjes en in de trein zei ze ook amper wat.'

'Zo is ze toch altijd?' Treinchickje snapt er duidelijk helemaal niets van.

'Ja, maar na woensdag...'

'Oh-My-God! Jij vindt haar leuk!' Treinchickje schrikt zelf van haar constatering. Ze zegt het zo hard dat andere mensen in de trein naar mij gaan kijken. Ik voel mezelf rood worden.

'Nee, dat is het niet, ik...' Ik weet het zelf ook allemaal niet meer. Dat stomme etentje voelde ongewild als een blind date. En daar was ik gewoon totaal niet op voorbereid. Ik had ook helemaal nooit zo naar Mandy gekeken. Ik ben nog steeds van mening dat ze geen sex-appeal heeft, maar op de een of andere manier vind ik het nu belangrijk dat ze glimlacht als ze me ziet. Wil ik dat ze op dezelfde manier terugkijkt op die woensdagavond als ik. Heb ik het in mijn hoofd dat zij en ik op dezelfde golflengte zitten. Maar blijkbaar is dat dus niet zo.

Het doet me terugdenken aan mijn middelbare schooltijd. Dat ik op vrijdagavond op een schoolfeest had gezoend met een meisje en dan een heel weekend met allerlei gemengde gevoelens moest rondlopen. Omdat ik haar nummer niet had en tot maandag moest wachten voor ik haar weer zag. Het rare is alleen dat ik dit nu voel bij Mandy. Tot begin deze week interesseerde me het niet eens hoe zij over me dacht. Waarom zoek ik dan bij elk contact naar een signaal dat ze mij leuk vindt?

Treinchickje schudt haar hoofd. 'Waarom val jij nou altijd voor die moeilijke vrouwen?'

'Ik ben helemaal niet verliefd op haar', protesteer ik. 'Ik ben gewoon heel erg in de war... door haar.'

'Kies nou voor de verandering eens een leuk spontaan niets-aan-de-hand meisje!'

'Zoals jij?'

'Ja, maar dan niet zoals ik, want dan is heel deze website meteen overbodig. Blogs schrijven over je vriendin heeft iets sneuïgs. Tenzij het een vreselijk pleureswijf is. Dan wordt het wel weer gaaf. '

Ze trekt me naar zich toe, legt mijn hoofd op haar schouder en geeft me een aai over mijn bol. 'In de war van Mandy. Dat ik dat nog mee mag maken. Wat ben je toch ook een snoes.'

Die avond besluit ik mijn beproefde middelbare-school-ritueel maar weer eens toe te passen. Ik zet een koptelefoon op, ga op bed liggen, kijk naar het plafond en draai een uur lang keihard de nummers ‘Might as Well be on Mars’ en ‘Hell is Living Without You’ van Alice Cooper. Als je je ellendig voelt is dat de enige remedie.
21-09-2016 Weer een excuus om over borsten te kunnen schrijven
'Brad en Angelina zijn uit elkaar!' Treinchickje is serieus in shock als ze het nieuws leest op haar telefoon. Ze doet zelf haar handje voor haar mond en alles.

Persoonlijk kan ik het iets beter relativeren. Die hele Brad Pitt interesseert me zo weinig dat ik niet eens een mening over hem heb. En Angelina vind ik gewoon een eng mens. Zelfs toen ze nog wel borsten had en die in zo ongeveer elke film liet zien. Je moet trouwens niet over die borstamputaties beginnen bij Treinchickje. En daar al helemaal geen grappen over maken. Voor je het weet zit je naar een monoloog te luisteren over de ondrukking van vrouwen en dat mannen hen alleen maar als lustobjecten zien. Voor straf moest ik toen ook nog mee naar een of ander congres op Internationale Vrouwendag. Vier uur lang luisteren naar gefrustreerde madammen met teveel gezichtsbeharing, die vonden dat ze gediscrimineerd werden in het bedrijfsleven.

Ik stond toen menigmaal op het punt om op te staan en te zeggen: 'Luister, dat komt niet omdat je geen piemel hebt, maar omdat je gewoon een stom wijf bent.'

Maar ja, je wilt zo'n gefrustreerd mokkel ook niet van al te veel kennis voorzien, want voor je het weet neemt ze je advies ter harte en is ze 3 jaar later ineens lijststrekker van het CDA.

Ik was ook echt de enige vent daar. Nou ja, er waren er nog twee, maar die tel ik niet mee. Die ene was een vertegenwoordiger van Veet en die andere verkocht Ladyshaves. Ik heb nog nooit iemand zo snel z'n jaartargets zien binnenharken als daar.

'Ik vind het ook zo erg voor die kinderen van ze,' snikt Treinchickje.

Nou heb ik met die 3 geadopteerde kids van ze totaal geen medelijden. Die ene uit Zimbabwe had anders nu ergens in de woestijn in een kartonnen doos gewoond. Met een verroest colablikje als enige stuk speelgoed. Waar hij dan steeds zijn voetje aan openhaalde als hij er een trap tegenaan gaf. Maar ja, helemaal niet spelen is nog erger, dus dan maar bloederige teentjes. Die andere twee koters kwamen uit landen waar ze niet eens een woestijn hebben, laat staan een kartonnen doos. Dus die moeten helemaal niet zeiken.

De overige kinderen van Angelina vond ik al zielig. Moet je je indenken dat jij elke dag naar school moet, in de wetenschap dat al je klasgenoten je moeder hebben zien klaarkomen met Antonio Banderas in d'r.

Treinchickje snottert verder: 'Het was zo-ho-ho'n mo-hooi koppel.'

'Sorry hoor, maar dat zei je ook toen hij nog met Jennifer was. En toen dat uitging vond je hem een onwijze lul.'

'Dat kan helemaal niet, want wij kennen elkaar pas sinds 2008 en dat gedoe met Jennifer Aniston was in 2005.'

'Net alsof er één lezer is die dat helemaal gaat nazoeken.'

'Maakt niet uit, dat gaat ten koste van je geloofwaardigheid. Je moet wel een beetje secuur blijven. Als dit blog ooit nog een keer echt groot gaat worden, zit je misschien aan tafel bij De Wereld Draait Door en dan gaat Matthijs daar allerlei vragen over stellen. Over dat je timelines allemaal niet kloppen enzo. Zit je daar een beetje voor lul op de nationale televisie. En de dag daarna op de voorpagina van de Metro. Gaat iedereen je uit zitten lachen in de trein.'

Ik zie het al helemaal voor me, dat ik word uitgenodigd omdat ze dit blog gaan verfilmen. Samen met Gaby Blaaser, die de rol van Treinchickje speelt.

'Rot op! Gaby Blaaser gaat mij echt niet spelen!', Treinchickje lijkt Brangelina inmiddels niet belangrijk meer te vinden. 'Ik vind haar lippen niet mooi en ik heb niet van die dikke tieten. Jij wil er gewoon een hele slechte actiefilm van maken met allerlei overbodige naaktscenes.'

Ze is ineens heel verontwaardigd. 'Luister, dit heeft de potentie om uit te groeien tot de Nederlandse Bridget Jones. Dan liggen de babes aan je voeten, want jij bent de enige man in Nederland die vrouwen begrijpt. Dan nodigt iedereen jou uit om deel te nemen aan allerlei quizzen en talkshows. Die Gaby leeft van dat soort schnabbels, dus jullie moeten elkaar een keer tegen het lijf lopen. Schrijf jij na afloop een blog over haar, waar je allerlei romantische dingen in zegt. Over dat je rode wijn met haar wilt drinken bij kaarslicht en brie eet van haar tepels. En dan wordt ze hopeloos verliefd op je en zijn jullie ineens de Brad en Angelina van de Lage Landen.' Ze kantelt haar hoofd een beetje en kijkt me aan alsof ze verwacht dat ik nu ga toegeven dat ze gelijk heeft. Ik besluit haar even op haar plek te zetten

'Kortom, we hebben het een paar jaar heel leuk, totdat zij haar borsten laat weghalen, mij dumpt en me vervolgens probeert aan te klagen wegens kindermishandeling?'

'Precies! En dan vindt heel Nederland jou een sneue lul. En gaan ze een week lang twitteren dat je beter bij Treinchickje had kunnen blijven.'

Ze doet haar armpjes over elkaar en kijkt er heel triomfantelijk bij.
14-09-2016 Treinchickje
Ik heb het gevoel dat Treinchickje’s schattige jurkje van gisteren een soort toevalstreffer geweest moest zijn. Vandaag ziet ze eruit alsof ze vanochtend eerst een shoot moest doen voor een Miss Etam folder en geen tijd meer had om zich daarna om te kleden.

'Serieus, wat is dat met die crèmekleurige suede lage schoenen?'

'Wat nou?', doet Treinchickje. Ze kijkt er heel beledigd bij. 'Ik ben nogal lang hè, dus als ik hakken aan zou doen, ben ik groter dan jou.'

'Ja, maar trek dan gewoon een paar felgekleurde Naaikies aan. Iets met fluorescent roze ofzo.'

'Gisteren had ik gympjes aan!' De verontwaardiging lijkt te groeien, want ze drukt met haar voorhoofd haar wenkbrauwen omlaag.

'Sorry, maar die canvas dingen, dat waren geen gympjes. Daar krijg ik flashbacks van naar de gymschoenen die je vroeger op de lage school altijd aan moest.'

'Luister, ik doe geen felle kleuren! En besides, als ik dat wel deed, was jij acht jaar geleden niet begonnen met bloggen over mij op Hyves en waren we nu geen buddies.'

Treinchickje heeft een punt, dus ik besluit verstandig te zijn en van onderwerp te veranderen.

Treinchickje moet je altijd een beetje tegen zichzelf in bescherming nemen. Zij liep zes jaar geleden nog met nep-Uggs, omdat ze dacht dat ze daarmee meervoudig gehandicapte kindertjes steunde. Omdat die anders gedwongen werd om lammetjes te slachten met een bot, roestig keukenmes voor het vervaardigen van echte schaapsleren laarzen. Het leven is gewoon zoveel makkelijker als je niet Treinchickje bent. Dan hoef je ook niet bijna dagelijks met mij in de trein te zitten.

Het verhaal wat ze daarna begint af te steken is helaas niet veel beter. Over dat ze in het weekend zo'n leuk groen glazen vaasje bij de Hema heeft gekocht. Met allemaal belletjes erin. Toen kwam er een heel betoog over dat ze bij de Hema allemaal van die snoezige 'interieurdingetjes' hebben. Dat ze ook een keer een hele mooie glazen bokaal daar gekocht heeft. En dat ze daar nu allemaal kleine takjes in heeft gedaan. Als een soort niet brandend kampvuur.

Allemaal informatie waar ik helemaal niks mee kan. Ik denk dat God het mannelijk brein daarom zo heeft geprogrammeerd dat als het tien minuten niet over borsten gaat, dat je dan automatisch begint af te dwalen. Want waarom zou je in godesnaam een niet brandend kampvuur in een bokaal willen maken?

Wat ik in dit soort situaties altijd doe om mijn aandacht niet te laten verslappen (dit is echt een hele handige tip voor mannen met een vriendin die ook over dit soort neuzeldingetjes praat de hele dag) is bedenken wat Zimra Geurts daarmee zou doen. Dan fantaseer ik dat Zimra twee keer per week een borst in die bokaal hangt. En dan knik ik daarna oprecht geinteresseerd. Want een bokaal waar borsten in gehangen worden, dat is natuurlijk reuze interessant.

'Oh, en ik ben op zondagmiddag lekker scones gaan eten bij de Marks & Spencers met Els.'

Het probleem met dit gespreksonderwerp is dat ik echt helemaal niks erotisch kan verzinnen over Els. Zelfs al zou Zimra daar in real life bijgeweest zijn, dan nog was daar geen redden aan. Voor de lezertjes onder jullie die nog niet geboren waren toen Hyves bestond en dus de hele voorgeschiedenis hebben gemist, zal ik even kort wat toelichting geven. Els is een ex-collega van Treinchickje. Een soort semi-hippe alternatieve moeder van achter in de veertig. Met een asymmetrische zwartgeverfde bobline en een voorliefde voor felroze lippenstift in combinatie met felgroene kleding. En witte sokken in zwarte pumps met open tenen. Ik heb nog steeds een trauma van die keer dat ze netkousen aanhad.

Stel dat het iets zou worden tussen mij en Treinchickje. Dat zat ik elke verjaardag met Els opgescheept. Nee, ik heb veel liever dat ze gewoon scones gaat eten met haar twee andere nietszeggende vriendinnetjes. Lekker keuvelen over onderwerpen als kleuren voor volwassenen en koekjes bakken. Als ze met Els weg is, gaat het namelijk altijd over sex. Els heeft een getatoeëerde engerd als vriend. Zo'n langharige stratenmaker. En daar heeft ze dan heel hitsige sex mee. Ik vind die verhalen altijd heel goor, maar Treinchickje wordt daar hopeloos romantisch van. Die ziet meteen Fifty Shades of Grey voor zich. Ik heb alleen maar visioenen van slappe omabillen en benen met spataderen, waar hij dan met zijn tanden die netkousen vanaf scheurt.

Ik zit amper tien minuten met Treinchickje in de trein en ik heb nu al meer crappy informatie tot me genomen dan ik aankan. En ik moet nog een hele dag vol met vergaderingen. Ik wil ook helemaal niet dat mijn dag zo begint. Treinchickje was er weer! Dat moet een memorabel begin van de dag zijn. Dat ik op mijn werk aankom en mijn collega's gaan vragen waarom ik zo vrolijk kijk. Ik wil niet aan Treinchickje denken als een meisje wat niets te melden heeft en zich slecht kleedt. Dus voordat ze begint te ratelen over die ranzige Els en de stratenmaker, kus ik haar instinctief vol op de mond. Ik sluit mijn ogen en droom zeker 20 seconden helemaal weg. Dan komt de trein tot stilstand en worden onze lippen door de schok weer van elkaar getrokken.

'Waarom deed je dat nou weer?', zegt Treinchickje. Verbijsterd en verontwaardigd tegelijk.

'Leek me gewoon een mooi einde van dit blog', opper ik.

Treinchickje moet er even over nadenken. 'Ja, is het ook eigenlijk wel.' Ze glimlacht.

Beneden in de stationshal pakt ze nog even mijn hand vast. 'fijne dag!' Het komt eruit als een constatering, in plaats van iets dat ze me toewenst.

Ja, het is inderdaad een fijne dag. En hij is pas net begonnen.
13-09-2016 Awkward
Het is 8:15. Ik loop de coupé binnen en ga op de eerste de beste vrije stoel bij het raam zitten. Mijn koptelefoon drukt de Jody Wisternoff remix van Saltwater tegen mijn trommelvliezen. De melancholie van het nummer is de perfecte soundtrack van hoe ik me voel. Het moment is echter maar van korte duur. Terwijl ik naar buiten kijk, ploft er iemand naast me neer. 'Hooi', hoor ik door muziek heen. Het klinkt een beetje als De Kleine Zeemeermin, maar dan met een licht Leids accent. Het is een stem die ik uit duizenden zou herkennen. Het is TreinChickje!

Ik draai me om en trek de dopjes uit mijn oren. Ik word altijd heel vrolijk van haar. Ze heeft iets onbevangens en onnozels tegelijk. Hoewel ik mijn mond open, krijg ik niet de kans om iets terug te zeggen.

'Ben je echt verliefd op haar?'
'Huh?'
'Ja, ik lees je blog wel! Die Sandra.'
'Serieus? Ik heb jou 5 jaar niet gezien en dat is het eerste wat je tegen me zegt?'
'Nee, het eerste wat ik tegen je zei was 'hooi', maar dat heb je niet gehoord omdat je Scooter aan het luisteren was.'
'Ik was helemaal geen Scooter aan het luis...'
Ik krijg de kans niet om mijn zin af te maken. Ze drukt mijn mond dicht met de hare en knijpt zachtjes in mijn hand. Instinctief zoen ik haar terug.
'Ik heb je gemist, eikel', zegt ze als ze haar hoofd terugtrekt. Ze bijt zachtjes op haar onderlip.
'Je haar zit anders', stamel ik, als ik haar eens goed aankijk. Haar roodblonde lokken vallen net over haar schouderbladen. Ze heeft een wat rommelige middenscheiding.

Treinchickje glimlacht wat ongemakkelijk en duwt met haar wijsvinger een lok achter haar rechteroor, zodat ik haar oorbel kan zien. Hij is lang. Met koper en turkoois. Ik kan niet precies zien wat het voorstelt, want mijn aandacht wordt getrokken door haar groenbruine ogen. Ze zijn nog precies zoals ik ze herinner. Diep en met een twinkeling. Alleen de rimpeltjes rondom haar glimlach verraden dat ze vijf jaar ouder is.

Haar smaak in kleding is er in die tijd gelukkig wel stukken op vooruit gegaan. Geen lompe spijkerrokjes met afgeknipte leggings en Uggs meer. Ze draagt nu een hooggesloten zwart/blauw jurkje met een drukke print. Daaroverheen een simpel zwart vestje. Haar blote benen zijn gebruind. Alsof ze net terug is van vakantie. Het valt me nu pas op dat ze een moedervlek op haar linkerenkel heeft. Verder draagt ze simpele witte Vans gympjes en geen sokken.

'Je lult er weer mooi overheen. Je hebt nog steeds mijn vraag niet beantwoord!'
'Welke vraag?'
'Of je ECHT verliefd op haar bent?'
'Oh' Ik slik wat ongemakkelijk, verslik me daardoor en moet twee keer kort hoesten.

Ze schudt haar hoofd. 'Laat ook maar!'

Het voelde vroeger altijd een soort van Dawson's Creek tussen ons. Dat ik Dawson was en zij Joey. Maar dan voor de serie begon en ze gewoon beste maatjes waren. Ze was een beetje lang en jongensachtig. Ik had nooit de behoefte om mijn hand onder haar trui te steken en aan haar bh-bandjes te gaan frummelen. Ze was TreinChickje en even essentieel als de lucht die ik adem, het water dat ik drink en de cd's van Scooter die ik luister. Ze bracht rust in mijn hoofd. Nu ze weer terug is, realiseer ik me hoe mooi ze eigenlijk is.

Ze pakt een klein spiegeltje en een tubetje lipgloss uit haar tas die op de grond staat. Ik ruik amandelbloesem met watermeloen. Bij lipgloss moet ik op de een of andere manier altijd denken aan kapsters. U weet wel, dat zijn meestal een beetje dommige net-niet lekkere meisjes die ervoor zorgen dat jij je niet verveelt tijdens het knippen door 40 minuten hun borsten in je nek leggen en uitgebreid te vertellen over de film die verleden week op televisie was over een vent met sledehonden op Alaska. Typisch het soort film wat jij express niet hebt gekeken en ook helemaal niet wilt weten hoe die afloopt. Maar dat gaat zij je dan toch vertellen. En dat vind je prima, zolang ze die warme borsten maar niet uit je nek haalt.

Ze schroeft het dopje terug op de lipgloss en wrijft haar lippen over elkaar. Als ze iets ongemakkelijk vindt, kijkt ze je niet aan, maar naar beneden. Dat doet ze nu ook.

Ze spreekt zachter nu. Alsof ze de woorden eigenlijk niet durft uit te spreken. 'Ik heb jou al zolang niemand meer Chickje horen noemen. Dus dan moet je wel echt verliefd op haar zijn...'

Het komt eruit alsof ze in zichzelf praat en een conclusie trekt.

'Luister... ik, dat hele blog, dat kun je niet letterlijk nemen, dat is mijn manier om mijn gevoelens onder woorden te brengen, enne, dat projecteer ik dan ergens op, maar dat betekent eigenlijk...' Ik merk dat ik begin te stamelen. Hoe leg ik haar dit in godesnaam uit.

'Hee, nou moet je kappen hoor! Met al dat poëtische softe geneuzel, haken de lezers af. Die willen gewoon slap geouwehoer over mijn slechte kledingstijl en dat ik bijdehante opmerkingen maak over de netkousen van Els.'

Ik trek mijn 'huh?' blik.

'En twee dingen' Ze doet een v-vorm met haar wijsvinger en middelvinger. 'Ik ga echt never-nooit aan Cosplay doen... En noem me alsjeblieft geen Sandra, want dat vind ik echt een k*tnaam.'
06-09-2016 De Donkerblauwe Trui en Harley Quinn
Ik ben verliefd. En niet zo'n klein beetje ook. Op een meisje wat ik ruim een week geleden amper zag staan. Wat ik toen had bestempeld als een grijze muis. Die ik zo saai vond, dat ik niet eens de moeite had genomen om haar af te zeiken tegen mijn vrienden. Zo'n meisje wat uit een streng gereformeerd gezin komt en op de middelbare school standaard zevens en achten haalde. Toen ook al niet veel aandacht aan haar uiterlijk besteedde en met name haar best deed om zo onopvallend mogelijk over te komen. Mat donkerbruin haar, los of in een paardestaart, donkerblauwe trui, vale spijkerbroek en ondefinieerbare cremekleurige suede veterschoenen. Zo'n meisje waar je eigenlijk geen mening over kunt hebben omdat er niets uitgesprokens aan is. Als zij dood zou gaan, zou 90% van haar collega's waarschijnlijk niet eens weten wie ze was. Dat is eigenlijk best erg als je daarover nadenkt. Mede daarom voelde ik me ook geroepen om een blog over haar te schrijven.

Het voelt als een soort grap van God. Dat hij deze meisjes heeft gemaakt als een soort test. Dat ze zich automatisch in die 'camouflagekleding' hullen, zodat jongens ze niet zien staan. En hij jongens heeft geprogrammeerd om niet op dit soort meisjes te vallen. Maar wat is daar het nut van? Dat je 30 jaar van je leven vergooit aan blondines die met iedereen naar bed willen, behalve met jou. Terwijl je allang zo'n ontzettend lief vriendinnetje had kunnen hebben. Wat geen vlieg kwaad doet. Wat je het allerliefst onder een stolp zou willen beschermen tegen de boze buitenwereld. Of misschien is dat ook wel juist de hele bedoeling. Dat God haar 30 jaar onder de radar houdt, om haar te beschermen tegen mannen als jij. Dat als jij helemaal ontgoocheld bent door al die klerewijven op de wereld, dat zij daar dan ineens is. En jouw vertrouwen in de mensheid doet herstellen.

Ze heet Sandra. Ik vind haar oneerbiedig gezegd 'fokking mooi!' Ze luistert naar Ed Sheeran, drinkt in haar vrije tijd rooibosthee met vriendinnetjes, leest boeken en heeft meer dan één paar bergschoenen in de kast staan. En ze draagt die ook nog. Allemaal dingen waar ik een gruwelijke hekel aan heb, maar toch is Sandra in mijn ogen een Chickje. Het is dan ook echt een hele ongemakkelijke verliefdheid. Zo eentje die je hoort te hebben als je 14 bent. Als ik met haar praat voel ik me ontzettend lomp en inadequaat. Als ze naar me lacht en intelligente dingen zegt met haar zachte stem, krimp ik geestelijk helemaal ineen. Doodsbang om iets verkeerds te zeggen. Alsof mijn leven ervan afhangt. Ze heeft mij zoveel te bieden. En ik haar helemaal niets. Ik ben een grofgebekte, seksistische klootzak. Met een klein hartje, dat dan weer wel. Ik zou verbaal over haar heel walsen. In twee maanden stukmaken wat God dertig jaar lang heeft proberen te beschermen.

Oplettende lezertjes zit al een aantal paragraafjes te wachten op een clou. 'Wat is er in die week dan veranderd, dat je zo verliefd op haar geworden bent?', vragen zij zich af. Welnu, dat is gekomen omdat een vriendin me heeft verteld dat Sandra aan Cosplay doet. Ja, als je dat leest, vallen de kwartjes ineens op hun plek hè? Had ik ook. In haar vrije tijd knutselt Sandra aan allerlei pakjes zodat ze zich op een Comic Con kan verkleden als een superheld of Japans tekenfilmfiguurtje. Ik zie dat ook al helemaal voor me. Dat ze daar rondloopt als een vrouwelijke Thor of Harley Quinn uit Suicide Squad met een überkort broekje en ge-dye-dipte paardenstaartjes.

Sandra kleedt zich normaal gesproken zo onopvallend omdat ze bang is dat mensen haar raar vinden. Maar op zo'n beurs kan ze gewoon zichzelf zijn. Kan ze gewoon toegeven dat ze liever naar Captain America kijkt, dan naar een of andere vage Franse arthouse film over een homofiele jongen die het in de jaren 40 lastig vindt om uit de kast te komen. Dat ze Nendoroids spaart en Amiibo via internet koopt omdat ze zich schaamt om ze af te rekenen bij de Intertoys. In het echte leven vind ik haar vreselijk intimiderend, maar op een Con zou ik makkelijk met haar kunnen praten. Want dat schunnige en luidruchtige is mijn Donkerblauwe Trui. Mijn manier om me te wapenen tegen de buitenwereld. In het echt ben ik namelijk net zo onzeker als zij.
14-06-2016 Anna
Ik zat vanochtend in de trein met Anna. Anna is Spaans. Met haar gitzwarte haar, grote scherpe neus en lichtgetinte huid zou ze zomaar uit nog 47 andere landen kunnen komen, maar haar kledingstijl verraadt haar. Spaanse vrouwen hebben namelijk nogal eens de neiging om 'stylish' te mixen met 'practical'. Anna heeft een beetje een truttige stijl, waar je een parelketting bij zou verwachten. Korte Mackintosh met daaronder een donderblauwe chino. En die combineert ze dan met een zalmroze denim rugzak en van die vreselijke canvas instappertjes. Van die ultra lage, waar je de zool amper van ziet omdat die zo dun is. Zit vast superlekker en zo'n rugzak is ongetwijfeld fijner dan zwartleren Michael Kors handtas, maar toch. Eigenlijk is het geen pan.

Als je Anna in een mooi kort zwart cocktailjurkje zou hijsen, denk ik dat menig man naar adem moest happen bij haar aanblik. Nu valt ze je waarschijnlijk niet eens op, wachtend op de trein van 8:16, op het perron van Schiphol.

'Hola!', doet ze naar me. In al haar onbedoelde lompheid kijkt ze me niet aan en blijft met haar duimpjes naarstig op het schermpje van haar iPhone drukken. Tijdens het vlugge ritmische geduimel barst ze twee keer in lachen uit. Dan stopt ze heel abrupt door haar telefoon in haar jaszak te laten glijden. Ze kantelt haar hoofdje lichtjes naar rechts en glimlacht in mijn richting. Nog een keer doet ze 'Hola!'.

'Dat zei je al', zeg ik, maar ze negeert me.

Ze trekt haar broek heel oncharmant op en bungelt een beetje met de kleine zwarte paraplu die aan haar pols hangt.

'Lomp mokkel', denk ik bij mezelf.
06-04-2016 Kissing like they do on Dawson's Creek
Ik zal er niet omheen draaien. Ik zit al een week met een blog in mijn hoofd, dat er maar niet uit wil. Vanmiddag kwam ik een heel eind en heb ik een A4-tje volgeschreven met een paar goeie paragrafen die uiteindelijk tot een compleet onsamenhangend verhaal leidden. Het is inmiddels 19:41 en ik ben er nog steeds niet uit. Het enige wat je dan kunt doen is op ‘Delete’ tikken en gewoon opnieuw beginnen. Het blog zou moeten gaan over een meisje waar ik heimelijk verliefd op ben (zoals ongeveer alle blogs die ik schrijf). Het probleem is dat ik dat meisje al heel lang ken en er vorige week iets is gebeurd waardoor ik sindsdien iedere ochtend om kwart over zes ontwaak uit een droom waar ik en dat meisje gezoend hebben. We zoenen wat af in mijn dromen. Op feestjes, treinstations en in winkelcentra. Die hele droom is een aanloop naar de kus en als die voorbij is, word ik wakker. Met zo’n stompzinnige glimlach op m’n gezicht. Het is alsof ik in mijn slaap een compleet seizoen Dawson’s Creek aan het kijken ben.

De periode tussen de eerste kus en de eerste keer seks is eigenlijk de mooiste tijd die je kunt hebben met een meisje. Op de een of andere manier heb je dan nog steeds bevestiging nodig dat zij niet op jou is uitgekeken. En omdat je niet in haar hoofd kunt kijken is die zoen zo belangrijk. Daarmee voel je direct dat het nog goed zit. Alsof je een briljante plaat steeds opnieuw voor de eerste keer hoort. De wereld staat letterlijk stil. Alle gedachten verdwijnen uit je hoofd en maken plaats voor een gevoel van complete gelukzaligheid. Je krijgt kippenvel, je vingers beginnen te tintelen en als je je ogen weer opent om haar aan te kijken voel je een verbondenheid die met geen woorden te beschrijven is.

Als je eenmaal seks hebt gehad, is er geen weg meer terug. Dan neemt de voorplantingsdrift het over en is de echte spanning voorbij. Dan is die kus niet meer genoeg, terwijl dat juist het mooiste is wat er bestaat. Zo’n intense zoen op zaterdagavond waar je tot maandag op moet teren. Mijn god wat mis ik die… Ik kan niet wachten tot ik weer ga slapen vanavond.
30-03-2016 First dates
Laatst was ik op vrijdagavond bij de Kruidvat om een tandenborstel en een deo te kopen. Voor me stond een knulletje van een jaar van zestien met een Jumpstyle kapsel (matje en dan opgeschoren aan de zijkant) een beetje onwennig een pakje condooms af te rekenen, bij een dellerig beugelmeisje met teveel haarlak en roze plastic oorbellen. Ze keken er allebei soort van moeilijk bij. Alsof ze terugdachten aan die keer dat zijn voorhuid achter haar fietsenrek was blijven hangen.

Maar goed, ik zie dat deze jongen een plan heeft om die avond 'bitches' te scoren met zijn maten. Dat werkt zo. Er zijn namelijk nog drie van dit soort jongens. En allemaal nemen ze iets mee. Condooms, een krat bier, een pakje sigaretten en een brommer. Meer heb je tegenwoordig niet nodig om vrouwmensen aan te trekken en te verleiden tot seks. Denken zij. Ze gaan met die brommer en dat krat bier een beetje staan roken bij een willekeurig winkelcentrum. En als er dan een meisje in nep Uggs met een tijgerlegging langs komt lopen, trekken ze een pils open. En dan hebben ze beet. Het is net vissen, waarbij de waterkant is vervangen door de schuifdeur van een overdekt winkelcentrum.

Niet dat ik het in mijn tijd veel succesvoller aanpakte hoor. Ik rookte niet en kende ook niemand met een brommer, dus dan had het weinig nut om te gaan vissen op vrijdagavond. Mijn versierpogingen vonden meestal plaats op schoolfeesten. Met een cola in een wit plastic bekertje aan de rand van de dansvloer staan wachten tot er een schuifelnummer kwam. Dan die cola in één teug naar binnen en half boerend het meisje van je dromen ten dans vragen. Als ze ja zei, begon de ellende. Hoe dicht mocht je tegen haar aan staan? Handen op haar heupen of haar billen? Je moest dat perfect aanpakken (dacht je), want anders was al die moeite voor niets geweest en kon je weer van voor af aan beginnen met een ander meisje. En wat te doen als het nummer was afgelopen. Want als DJ Frank ineens Dr Alban ging opzetten was je natuurlijk zwaar de lul. Want je kon helemaal niet dansen. Slowen ging nog wel, maar verder had je het ritme van een rokersrochel. Dus nog voordat het einde van het nummer naderde, moest je aanbieden om wat te drinken te halen voor je date, zodat je op de gang verder kon praten. Met sinas in een koffiebekertje, stond je te nippen, te keuvelen en oprecht geinteresseerd te wezen. Allemaal voor die ene zoen rond middernacht, als DJ Frank geen zin meer had en zijn platenkoffer ging inruimen.

Heel vaak bleef het bij dat ene schuifelnummer, maar een enkele keer was het raak en volgde na de kus een weekend vol onzekerheid. Bellen op zondagmiddag, of toch maar wachten tot maandag? Hebben we nu verkering, of had ze gewoon teveel sinas gedronken en was die kus meer een soort van afscheid? De waarheid is dat ik destijds geen flauw idee had hoe ik met vrouwen om moest gaan. Nog steeds niet eigenlijk. Toen ik 15 was, had ik, na een uiterst succesvol schoolfeest het meisje waar ik al maanden verkikkerd op was weten te veroveren. Nooit rekening gehouden met het feit dat het ooit wel eens iets kon worden tussen ons. Ik voelde me net een inboorling met een videorecorder zonder handleiding. Geen flauw idee wat ik met Maureen aanmoest of wat nu precies het nut was van verkering. Na een week of twee wilde ze ineens de hele tijd aan me zitten. Dat vond ik een beetje eng, dus heb ik het maar uitgemaakt. Ik was hier duidelijk nog niet aan toe.

Gelukkig is het mij nog goedgekomen, maar voor hetzelfde geld was ik geeindigd als een man met een diepvriestas van de Albert Heijn. Kent u dat concept? Man van in de dertig, die er uitziet alsof hij nog bij zijn ouders thuiswoont. Gekleed in een groen pak wat al sinds 1992 niet meer gewassen is. Evenals zijn haar. Dat soort figuren denken blijkbaar dat als je één keer een klodder gel in je haar doet en dan het hele zaakje in een keurige zijscheiding kamt, dat je er dan de komende drie maanden geen omkijken meer naar hebt. Ze ruiken ook altijd een beetje naar zure melk. U weet wel, met van die klonten erin. Als u wel eens met een dergelijke persoon in het openbaar vervoer hebt gestaan, weet u ook dat zij altijd een half verfrummelde diepvriestas van de Albert Heijn aan hun linkerhand hebben bungelen. Gevuld met allerlei paperassen en wat dies meer zij.

Het is maar goed dat ik geen man met een diepvriestas van de Albert Heijn ben geworden, want anders had ik nooit een date kunnen regelen met Treinchickje. Ik ga u niet precies uitleggen hoe me dat gelukt is, maar wees gerust, ik heb daar geen brommers en kratten bier voor nodig gehad. Toen ik haar vroeg of ze zin had om wat bij me te komen drinken, zei ze gewoon ja.

Ik had me perfect voorbereid. Een paar goeie flessen rosé en prosecco in de koelkast, de halve cd-wisselaar volgegooid met zwoele loungemuziek en de verlichting op tandje sfeer gezet. Kortom, er kon niets meer misgaan. Ik had zelfs nog even een schone Bjorn Borg aangetrokken en de tanden geflost. Je weet immers maar nooit. Toen de bel ging was alle zelfverzekerheid echter in één klap verdwenen. Ik voelde me weer vijftien, met een plastic bekertje cola op een schoolfeest. Wat nu? Wel of niet zoenen na het openen van de voordeur? En op de wang of vol op de mond? Ik zuchtte en trok de deur open. Ze zag er oogverblindend uit. Je kunt veel zeggen over TreinChickje, maar niet dat ze niet weet hoe ze zich moet aankleden. Wijde zwarte coltrui op een donkergrijs minirokje met daaronder een glimmende panty die in een paar 'follow-me-home-&-f*ck-me' boots verdwenen. Ik voelde me zwaar underdressed. Ze stapte naar binnen, drukte een koude fles witte wijn in mijn handen en haar warme lippen tegen de mijne. So far so good!

In de huiskamer liet ze zich neerploffen op de driezitter en keek wat in het rond.
'Mooi huis heb je'
'Dank je', riep ik terug, terwijl ik de wijn op het aanrecht zette.
'De meeste vrijgezelle mannen hebben echt een hele slechte smaak, maar 'I like what you did with the place'
'Wat had je dan verwacht?'
'Weet ik veel, zo'n lelijke stoffige vitrinekast vol met automodellen ofzo'
'Echt?' Ik klink wat teleurgesteld.
'Nee joh, ik maak maar een grapje'
'Wil je thee?'
'Ja lekker'

TO BE CONTINUED...
25-02-2016 Olivia
Olivia was mijn eerste vriendinnetje en het eerste meisje waar ik echt verliefd op ben geweest. Ik was 14, zij was 15. We zaten in dezelfde klas op de middelbare school, want zij was een keer blijven zitten. Ik heb haar uiteindelijk weten te versieren op een schoolfeest. Ben nog nooit zo zenuwachtig geweest als die avond. Gelukkig was het dat wel waard, want het weekend erna voelde het alsof ik de hele wereld aankon.Helaas heeft onze verkering nog geen drie weken geduurd. Het ging mis toen we op een woensdagmiddag op haar kamer zaten en ze zomaar uit het niets aan me begon te frunniken. Ik was nog helemaal ondersteboven van het feit dat ik af en toe met haar mocht zoenen, dus sex was niet eens bij me opgekomen. En wat doe je dan als veertienjarig jongetje? Precies, dan kap je het af en loop je weg zonder iets te zeggen.

Na die middag was het ook wel een soort van klaar tussen ons. We schaamden ons allebei verschrikkelijk dus we konden het ook niet uitpraten. Na de middelbare school ben ik Olivia compleet uit het oog verloren. Tot ik haar een aantal jaar geleden weer tegenkwam op een dodelijk saai feest in Leiden. Er werd niet eens gedanst. Dat kon ook niet, want ze draaiden de hele avond alleen maar muziek van nietszeggende bandjes als Krezip en Kane. Halverwege de avond kwam zij een plak licht uitgedrooide leverworst pikken van de sta-tafel waar ik even stond te hangen. Ze nam een hap en trok een vies gezicht. ‘Het bier is niet veel beter hoor’, opperde ik, kijkend naar een halfvol plastic bekertje, waar al minimaal een halfuur geen schuim meer op stond. Ze glimlachte en wees naar het glas in haar hand. ‘Gelukkig drink ik witte wijn, lekker met ijs.’

Onder haar manteltje met panterprint droeg ze een kort zwart paillettenjurkje boven een glimmend panty en torenhoge pumps met gouden stilletto’s. Zelfs met die hakken kwam ze niet verder dan mijn kin en ik ben zelf ook maar 1.78m. Het duurde minstens 15 minuten voordat ik me realiseerde dat achter die dikke laag concealer, felblauwe oogschaduw en zuurstokroze lipgloss het meisje schuilging dat al die jaren geleden mijn hoofd zo op hol wist te brengen.

Ze liet de wijn door haar glas rollen en trok me mee. ‘Kom, we gaan even wat frisse lucht scheppen, ik heb zin om te roken’ Voordat ik doorhad wat er allemaal niet klopte aan die zinsconstructie, stond ik al buiten. Alleen. Met Haar. En de lippenstift op haar tanden.

Ze nam een trekje van haar Marlboro en blies de rook de mistige avondlucht in. Daarna vertelde ze me haar levensverhaal. Over hoe ze een opleiding tot visagiste had gedaan omdat ze graag voor Goede Tijden Slechte Tijden wilde werken. Maar nu ‘tijdelijk’ al vijf jaar bij de ICI Paris XL in de winkel stond. Dat haar huidige vriend, een automonteur genaamd Marco, een onzettende lul was. En dat ze zich vaak eenzaam voelde. Het kwam eruit alsof ze mij daar de schuld van gaf. Ze drukte de peuk uit onder haar schoen.
Terwijl ik een nieuwe witte wijn haalde, programmeerde ze haar nummer in mijn telefoon en dat van mij in de hare. Sindsdien krijg ik zeker om de dag wel een berichtje van haar. Ze stelde laatst voor om een beauty-blog te schrijven voor deze website, maar daar ben ik maar niet op ingegaan. Ik krijg regelmatig appjes in trant van ‘pressies, dat proof my point.’ Bovendien denkt ze oprecht dat ‘me’ een bezittelijk voornaamwoord is.

Olivia is een tikkeltje ordinair en niet al te snugger. En dat wordt er niet beter op als ze gedronken heeft. Ze drukte haar lippen kort tegen de mijne en zei: 'weet je wat ik echt een geniale uitvinding vind? Hoestvrij staal.'

'Hoestvrij staal?' vroeg ik, terwijl ik dacht: 'wat de f*ck is nou weer hoestvrij staal?'
'Nou,' legde ze uit. 'Kun je nagaan hoe moeilijk het eten was toen ze het bestek nog niet hoestvrij hadden gemaakt. Dat je je verslikt enzo.'
Ik probeerde dat te visualiseren en knikte instemmend. 'Hoestvrij staal is misschien wel de grootste uitvinding van de 19e eeuw.'
'Ja,' ratelde ze verder. 'Hoestvrij staal is uitgevonden door dezelfde man die aan het gras kon zien hoe laat het was.'
'Die aan het gras kon zien hoe laat het was?'
'Ja, behalve natuurlijk als het net gemaaid was, dat spreekt voor zich.'
Instinctief goot ik de inhoud van van mijn glas achterover mijn keel in. Tot overmaat van ramp besloot op dat moment iemand het nummer Boyfriend van Alphabeat op te zetten. Dit was geen goed feest.
Olivia zoende me opnieuw. Ik deed mijn ogen dicht en dacht terug aan de tijd dat ik veertien was. Totdat ik haar hand op m’n kruis voelde. En wat doe je dan als volwassen vent? Precies, dan kap je het af en loop je weg zonder iets te zeggen.