The Legend Kontinues
09-03-2017 #Treinleven
Jullie mogen mij TreinChickje noemen. Dat is uiteraard niet mijn echte naam, maar de koosnaam die ik van Mischa heb gekregen. Ik ken hem uit de trein, wat het eerste gedeelte van mijn alias verklaart. Verder ben ik een kleine blije roodharige spring-in-'t-veld van 1.56m. Dan weten jullie ook meteen waar dat verkleinwoordje vandaan komt. TreinChickje is dus eigenlijk gewoon een beetje een lompe benaming voor 'dat leuke meisje uit de trein.' Maar goed, er zitten wel meer leuke meisjes in de trein en er is maar één TreinChickje. Dus stiekem ben ik best wel trots op mijn geuzennaam.

Mischa en ik hebben elkaar ontmoet op het perron van Schiphol. Daar stonden we elke dag te wachten op de trein van 8:14 naar Eindhoven (inmiddels de trein van 8:18 naar Heerlen). Hij was van de vele 'onbekende bekende gezichten'. Reisgenoten waar je nooit een woord mee wisselt, maar die toch vertrouwd aanvoelen. De bevestiging dat je op het juiste perron staat.

Vertragingen zijn op de een of andere manier altijd een goed excuus om in gesprek te raken met onbekenden. Je stelt je in op een vaste wachttijd en als dat opeens wordt verstoord, ga je afleiding zoeken. Het zit in de menselijke aard om zoveel mogelijk te zeiken. En het is extra lekker zeiken tegen iemand die in hetzelfde schuitje zit. Gedeelde smart is immers halve smart.

Het is inmiddels al zo lang geleden dat ik niet eens precies meer weet waardoor we vertraging hadden. Ik kan me alleen nog herinneren dat ik vreselijk baalde. Ik zuchte diep en vloekte, toen werd omgeroepen dat de trein van 8:14 naar Eindhoven vandaag niet zou rijden. Ik kan heel slecht vloeken. Mischa zegt altijd dat ik vloek als een Vlaming. Dat komt ook altijd heel aandoenlijk over. Volgens hem. Alsof de Kleine Zeemeerin uit die Disney tekenfilm iets heel grofs zegt.

De jongen naast me schoot in de lach toen ik vloekte. Ik keek hem heel verontwaardigd aan. Hij bood zijn excuses aan en we raakten aan de praat. Soms heb je direct een klik met iemand. Dat had ik met hem. We zaten direct op dezelfde frequentie. Hij was Mischa en ik werd zijn TreinChickje.

Inmiddels zijn we iedere dag 27 minuten onafscheidelijk. BFF's, Treinbuddies, of hoe je het ook wilt noemen. Totdat NS de dienstregeling weer eens rigoureus omgooit en we elkaar maandenlang mislopen. Appen of bellen is toch niet hetzelfde als een treinreis delen. Samen treinen schept een band. Zelfs als je elkaar nog nooit gesproken hebt.

Mischa en ik hebben we voor de meeste 'onbekende bekenden' in de trein inmiddels al wel een bijnaam verzonnen. Dat praat gewoon lekkerder. 'Die ene vent van in de veertig, die altijd een pak aanheeft met te lange pijpen' is nu eenmaal een veel onhandigere omschrijving dan 'Diepvriestas Dave.' Een goeie nickname heeft een compleet verhaal in zich. Het is een samenvatting van iemands volledige persoonlijkheid. Diepvriestas Dave ziet eruit als iemand op zichzelf woont (Want geen enkele vrouw laat een man met een diepvriestas over straat. Zelfs z'n moeder niet!) en modeltreinbeurzen bezoekt. Met zes bruine boterhammen met kaas in een diepvriestas van de Albert Heijn. Omdat zo'n diepvriestas rete-praktisch is. Waterdicht af te sluiten en gaat veel langer mee dan een gewone plastic tas.

Wekenlang kunnen we zoet zijn met het ontleden van iemands psyche, aan de hand van kleding en gedrag. Hele levensverhalen verzinnen we bij al die mensen. Het is een soort real life soap waar je zelf aan deelneemt. Stiekem heeft Mischa een zwak voor een nietszeggende jonge vrouw met dof sluik bruin haar. Ik vind haar nogal standaard, maar volgens hem knutselt ze in de avonduren aan een gedetailleerde Wonder Woman outfit en bezoekt ze cosplay beurzen. Als je goed oplet zie je dat 'Cosplay' kleding draagt van Karen Millen en jurkjes van Michael Kors. Ze combineert die echter zo klungelig met de rest van haar outfit, dat het eruit ziet alsof het allemaal bij Miss Etam vandaan komt. Wel iemand met potentieel dus, maar waarschijnlijk te timide om ooit tot volle ontplooing te komen. Zonde, want ze lijkt me iemand die superlief is, maar gedoemd om alleen te blijven of te eindigen met een hele saaie gast die aan de lopende band vreemdgaat. Zo'n kerel die nooit bij haar weg zal gaan, omdat zij voor hem kookt en z'n kleren wast.

Het is meer dan aannemelijk dat er helemaal niets klopt van onze amateurpsychologie. Maar het is heerlijk om mensen tekorten toe te dichten. Het maakt ze menselijk, driedimensionaal, het geeft ze potentie. In elk verhaal is de schurk het meest interessant. Het is de persoon met de grootste gebrek in zijn karakter.

Heel af en toe kom ik een perronpersoon 'in het wild' tegen. Dan loop ik door de stad en zie ik iemand in z'n vrijetijdskloffie. Dan merk ik bij hem of haar ook een blik van herkenning en zeg ik 'hoi.' Dat ene woord heeft op dat moment een wereld van betekenis. Met drie letters zeg ik eigenlijk: 'Ik ken je helemaal niet, maar ik weet dat jij bestaat en ik waardeer je. Je maakt deel uit van mijn dagelijkse treinreis en daarmee van mijn dagelijks leven. Ik zie je vaker en langer dan mijn kaasboer en de slager waar ik wekelijks wel een praatje mee maak. Door je nu te groeten, laat ik weten dat je belangrijk voor me bent. Misschien wel net zo belangrijk als de personages in mijn favoriete tv-series.'

Iedereen die dit leest wil ik vragen om eens wat minder op je telefoon te kijken en wat meer naar de mensen om je heen. Stap uit je comfortzone en stel je voor aan een bekend gezicht op het perron. Wie weet, begroet ze je wel met de woorden: 'Hoi, ik ben Nanette, maar je mag me ook gewoon TreinChickje noemen.'