De dag na Valentijnsdag

Het is 17:49 als ik op Schiphol in de sprinter naar huis stap. Ik loop de coupé binnen en ga op de eerste de beste vrije stoel bij het raam zitten. De week is voorbij en ik heb behoefte aan het weekend. Instinctief scroll ik door mijn playlist tot ik ‘Kingdom United’ van Gareth Emery en Ashley Wallbridge gevonden heb. Met gesloten ogen duw ik m’n oordopjes dieper in m’n gehoorgang, zodat ik de beat net wat beter kan voelen.

Erg lang kan ik niet van de plaat genieten. Ik voel dat er iemand naast me komt zitten. ‘Hooi’, hoor ik door de muziek heen. Het klinkt een beetje als De Kleine Zeemeermin, maar dan met een licht Leids accent. Het is een stem die ik uit duizenden zou herkennen. Het is TreinChickje!

Ik draai me om en trek de dopjes uit mijn oren. Hoewel ik altijd wel vrolijk van haar wordt, heeft ze vandaag iets extra moois. Zou dat komen omdat het de dag na Valentijn is? Ben ik ontvankelijker voor haar charmes vanwege het heerlijke lenteweer? Nee, fack, het schiet me te binnen: ze is jarig!

Terwijl ik haar wangen zoen, nestelt haar parfum zich in mijn neus. Ze prikkelt nu zo ongeveer al mijn zintuigen. Ze heeft zelfs de moeite genomen om zich elegant op te maken. TreinChickje draagt een kort donkergroen wollen jurkje met een keurige panty. Ik zou haar adembenemend durven noemen, als ze er niet van die logge zwarte enkellaarsjes onder aan had. De hak en het profiel van de zolen zijn veel te grof voor haar geraffineerde outfit.

Dit is TreinChickje in optima forma. Ik glimlach en geniet van het moment.

‘Wat ruik ik lekker he?’, zegt ze.

‘Huh?’

‘Is Nomade van Chloé, heb ik van m’n collega’s gehad.’

‘Hahaha, ik heb je twee weken niet gezien en het eerste wat je me wilt vertellen is hoe je parfum heet?’

‘Nee, het eerste wat ik tegen je zei was ‘hooi’, maar dat heb je niet gehoord omdat je Scooter aan het luisteren was.’

‘Ik was helemaal geen Scooter aan het luis…’

Het lukt me niet om mijn zin af te maken. Ze wappert met haar hand, vanuit haar nek, wat geur naar me toe. Ik heb dit parfum wel eens bij anderen geroken, maar haar huid geeft het een zoetheid mee die ik nog niet kende. Het wakkert gedachten in mij aan, die me in de war brengen.

Tot nu toe voelde het altijd als een soort van Dawson’s Creek tussen ons. Dat ik Dawson was en zij Joey. Maar dan voor de serie begon. Toen ze nog gewoon beste maatjes waren. TreinChickje is een van de weinige mooie vrouwen bij wie ik nooit heb gefantaseerd hoe het zou zijn om mijn hand onder haar trui te steken en aan haar bh-bandjes te gaan zitten frummelen. Pas nu realiseer ik me hoe mooi ze eigenlijk is.

Ze pakt een klein spiegeltje en een tubetje lipgloss uit haar rugzakje dat op de grond staat. Door de Nomade heen ruik ik amandelbloesem met watermeloen. Ik weet niet waarom, maar bij lipgloss moet ik altijd aan kapsters denken. Van die mooie, een tikkeltje dommige, kapsters, die ervoor zorgen dat jij je niet verveelt tijdens het knippen, door 40 minuten hun borsten in je nek leggen. En uitgebreid te vertellen over de film die verleden week op televisie was. Over een vent met sledehonden op Alaska. Typisch het soort film wat jij express niet hebt gekeken en ook helemaal niet wilt weten hoe die afloopt. Maar dat gaat zij je dan toch vertellen. En dat vind je prima, zolang ze die warme borsten maar niet uit je nek haalt.

TreinChickje schroeft het dopje terug op de lipgloss en wrijft haar lippen over elkaar.

De treindeuren sluiten weer. Ik heb helemaal niet doorgehad dat we gestopt waren. Bij de volgende halte moeten we er alweer uit. Daarna begint mijn weekend.

‘Wat zie je er prachtig uit trouwens.’ Ik zeg eindelijk wat ik al vijf minuten denk.

TreinChickje bloost. ’Aw, dank je wel. Ik krijg de hele dag complimentjes over mijn outfit.’

‘En terecht! Ik denk dat zelfs Livia deze goedgekeurd zou hebben.’

‘Behalve het rugzakje dan.’

‘Ja, dat rugzakje kan echt niet.’ Ze lacht erbij.

Mijn aandacht wordt getrokken door haar groenbruine ogen. Ze zijn nog precies zoals ik ze herinner. Diep en met een twinkeling.

Pas nu begrijp ik waar die film ‘She’s All That’ over gaat. Mocht u hem gemist hebben, dat is zo’n typische Amerikaanse High-School-Movie uit 1999. In die film gaat de populaire jongen (gespeeld door Freddie Prinze Jr.) een weddenschap aan met die blonde gast uit The Fast & The Furious, over dat hij van elk meisje een mokkel kan maken. Met behulp van z’n kleine zusje voorzien ze een of andere nerdgirl (gespeeld door Rachael Leigh Cook) van een make-over. Het standaard werk: bril af, nieuw kapsel, sexy cocktailjurkje, lippenstift, zeg maar ‘The Works’. En als ze dan klaar is, denk je bij jezelf: ‘Okee, Freddie Prinze is die gozer van The Fast & Furious nu dus twee snippen schuldig, want het is nog steeds niks.’

Als TreinChickje de rol van die nerdgirl had gespeeld in ‘She’s All That’, had het mij waarschijnlijk geen 19 jaar gekost om te snappen wat de boodschap van de regisseur was. Mijn afdronk van die film was altijd dat die gozer van The Fast & The Furious een hele gewiekste rakker is. En dat Freddy Prinze Jr. totaal geen smaak in vrouwen heeft. Maar ja, op een gegeven moment ging Freddie Prinze trouwen met Sarah Michelle Gellar en reed Paul Walker zich te pletter in een hele dure sportauto. Dus toen kon die hele filosofie het raam uit.

Gelukkig heb ik nu het licht gezien. Deze film is propaganda voor de cosmetica- en modeindustrie. Die zeggen indirect tegen meisjes van 16 dat als ze geen aandacht aan hun uiterlijk besteden, ze nooit een leuke vent aan de haak zullen slaan. Als je voldoende doet om die denkwijze in stand te houden, gaan naar verloop van tijd zelfs vrouwen als TreinChickje zich daar naar gedragen.

Was ‘She’s All That’ er maar geweest tijdens de opkomst van het feminisme. Dan hadden die vrouwen wellicht geweten dat men hun boodschap een stuk serieuzer neemt, als hij wordt gebracht in een zwart cocktailjurkje en rode lippenstift.

De trein komt opnieuw tot stilstand. Ditmaal stappen wij wel uit. Ze hobbelt de trap af op haar lompe enkellaarsjes. Ik vind het een fijne gedachte dat ze ondanks haar oogverblindende verschijning nog steeds mijn vertrouwde TreinChickje is: ‘She’s Almost All That.’ Ik wens haar nogmaals een fijne verjaardag en ga dan eindelijk naar ‘Kingdom United’ luisteren.

Het weekend is begonnen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *