Epiloog

Daar sta ik dan. Op een koude vrijdagochtend op een tochtig en verlaten station. Luisterend naar de nieuwe single van Scooter, die vandaag is uitgekomen. Het is de eerste keer in maanden dat ik weer eens de trein pak. Ergens in februari dacht ik nog dat we twee weken thuis zouden werken. Inmiddels weet ik niet anders meer. In anderhalf jaar tijd is mijn leven zo veranderd, dat ik mezelf ben kwijtgeraakt. Het is allemaal begonnen toen Livia verhuisde. Een paar maanden later waaide het coronavirus over uit China.

You and I, we try to fight the feeling’, klinkt een vrouwenstem in mijn oor. Als op dat moment Livia het perron was opgewandeld, zou ik kippenvel hebben gekregen. Muziek vormt letterlijk de soundtrack van je leven. Bepaalde klanten of teksten smelten samen met gebeurtenissen. Zo vormen ze  herinneringeren die je nooit meer zult vergeten.

‘We tried to find a way, But it’s never been enough’

Ik ben Livia ooit nog één keer tegengekomen bij de Albert Heijn. Volledig in zwart leer gekleed, op een glinsterende zalmroze coltrui na. En uiteraard veel te zwaar opgemaakt. Alsof ze net voor het stappen had bedacht dat ze nog een halve liter Optimel nodig had. Alleen was het half twaalf op een zaterdagochtend.

‘All I gotta say, I cannot give you up’

Albert-Heijn-Livia bleek een heel andere persoon te zijn dan Openbaar-Vervoer-Livia. Uitbundiger, sprankelijker en hartelijker. Drie zoenen en een kwartier geleuter later werd onze ontmoeting abrupt afgekapt door een werktelefoontje dat ik niet kon negeren. Daarna heb ik haar nooit meer gezien.

‘Paul is dead!’, schreeuwt de man van Scooter. Ik denk alleen maar ‘Treinchickje is dood!’

Ik realiseer me dat het nooit meer wordt zoals het was. De wereld niet en mijn leven al helemaal niet. Alleen Scooter is er nog. Hij is de laatste twee singles in bloedvorm. Mijn laatste stukje houvast in een wereld die al heel lang niet meer de mijne is.

De beat ebt weg. Het refrein wordt nog twee keer herhaald. ‘You and I, we try to fight the feeling’

Ik voel m’n iPhone trillen in mijn jaszak.

‘You and I, we gotta live it up tonight’

Ik kijk naar het scherm en tik Whatsapp open.

‘You and I, we try to fight the feeling.’

‘Ik mis je. Laten we afspreken. X Livia’

‘You and I, we gotta live it up tonight’

Kippenvel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *